Çınarın Güncesi

hayat öpücüğü...bir tür yeni yıl masalı

2011-12-31T17:01:00.000+02:00

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir varmış biryokmuş…

Zamanlardan bir zaman, evde kendi kendime nedeni belirsizbir mutluluk hali içinde, bir tatlı pırpır da içimde otururken birden Klimt’in“Öpücük” tablosu geldi aklıma. Hemsevdiğim hem geçen yıl Viyana’da aslını görme şansım olduğu için belki pek birönümdeydi bu bir-iki yıldır. Elif’inaklı o ya, aniden öyle bu dedi bu, adamın aşk öpücüğü değil, bu hayatın aşköpücüğü…

Bir şair sormuş “Hayatla çiftleşmeyi öğrenebildin mi?” (Arkadaş Özger)

Şimdi sonu baştan verdin, masalı bırak gitdiyebilirsiniz. Elif’in kalbi de bu ya,masal tekerlemesi gibi dizmek istedi hayat öpücüklerini ardı ardına…

Çeşme’de Sakız’a bakan dalgalarda,

Yatak odamdan içeri dalan kumru kuşunda,
Kazdağları’nda buz gibi berrak deremin suyunda,
Bir Afrika davulunda, bilinmedik seslerimde,
Bazen içime bazen dışıma bir bakışta,
Galata’nın susan taşlarında,
Eminönü’nde iki ucundan tuttuğum gökkuşağında,
Yeni eski, eski yeni canlarda,
Bir gece ansızın bir rüyada,
Gizlenip yolumu kesen günbatımı renklerinde,
Boğaz’da martıda vapurda,
Kargada kumruda, rüzgarda ağaçta,
Ansızın patlayan neşede, ve
Taptaze bir üniversite öğrencisinin ilk haikusunda öptübeni…
“parçalanmış buluttan
sızan gün ışığı
bulur dal ucunu”

O sızan ışığı bir nefes yakalamak, içimize çekerek sevgiylebesleyip büyütmek, nefesimizle üfleyip doğaya insana katmak nasip etsin bu yeniyıl…

Elif bu ya, bu yeni yıl masalı da burada bitmiş, gökten üçelma düşmüş biri kalbe, biri ruha biri de mideye gelmiş, hayat öpücükleri heryere konmuş sonra rengarenk kelebekler olup uçmuş, yeri göğü doldurmuşlar, onlarermiş muradına biz çıkalım kerevetine…

Sevgiyle neşeyle birlikte yürümek dileğiyle, mutlu yıllar olsun!

deniz türküsü...

2011-12-29T11:58:00.000+02:00

Dolu rüzgârla çıkıp ufka giden yelkenli!
Gidişin seçtiğin akşam saatinden belli.
Ömrünün geçtiği sahilden uzaklaştıkça
Ve hayâlinde doğan âleme yaklaştıkça,
Dalga kıvrımları ardında büyür tenhâlık
Başka bir çerçevedir, git gide dünyâ artık.
Daldığın mihveri, gittikçe, sarar başka ziyâ;
Mâvidir her taraf, üstün gece, altın deryâ...

Yol da benzer hem uzun, hem de güzel bir masala
O saatler ki geçer başbaşa yıldızlarla.
Lâkin az sonra lezîz uyku bir encâma varır;
Hilkatin gördüğü rü'yâ biter, etrâf ağarır.
Som gümüşten sular üstünde, giderken ileri
Tâ uzaklarda şafak bir bir açar perdeleri...
Mûsıkîsiyle bir âlem kesilir çalkantı;
Ve nihâyet görünür gök ve deniz saltanatı.

Girdiğin aynada, geçmiş gibi dîğer küreye,
Sorma bir sâniye, şüpheyle, sakın: "Yol nereye?"
Ayılıp neş'eni yükseltici sarhoşluktan,
Yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan
Duy tabîatte biraz sen de ilâh olduğunu,
Rûh erer varlığının zevkine duymakla bunu.

Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapyalnız,
Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervâsız,
Yürü! Hür mâviliğin bittiği son hadde kadar!...

İnsan,âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.

- Yahya Kemal Beyatlı

Şeb-i Yelda

2011-12-22T11:27:00.002+02:00

Amanda Clark

“Tren bir tünelden geçerken karanlık olduğunda, biletini yırtıp trenden atlamazsın.Sakince oturur ve makiniste güvenirsin”
– Corrie Ten Boom

20 Aralık’ta saatli maarif takvimim Şeb-i Yelda’nın başlanıgıcıdiyordu. Gündönümününve uzun gecelerin başlagıcı; evvel-i şebi-i yelda ile ahır-ı şeb-i yeldaarasında bir hafta var, ve 26 Aralık’ta bitiyor. En uzun gece, yılın en karanlık gecesi olarakda geçer Kış gündönümü. Bundan sonrayavaş yavaş ışık artmaya başlıyor.

Bir başka enteresan bilgi dearaştırırken önüme çıkan, eski İran'da zerdüşt dininde ve hatta daha öncesindede inanılan güneş tanrısı mitra'nın doğumuymuş. Yılın en uzun gecesinden sonragüneşin her gün biraz daha fazla görünmesi (günlerin uzaması) bu inanışınsebebiymiş. İran’da eski bir gelenek olarakkutlanır, geceyi uyanık geçirmeye çalışan İranlılar çeşitli eğlencelerdüzenler, yazdan kalan son meyveleri yermiş, nar da bu kutlamaların önemli birparçasıymış.

“Anam her kışın en karanlık noktasında, eve girerken birnar atardı yere, bütün gücüyle; parçalanıp iyice dağılsın diye. Evin betibereketi niyetine... Ardından hızla süpürüp silerdi ortalığı. Bir iki günsonra, narın patladığı yerden çok uzakta incecik bir çıtırdı duyduğum olurduayağımın altında. Ne kadar dağılmışsa nar taneleri, o kadar iyiydi. Topladıktansonra söylerdim anneme, sevinsin diye.”

-Sezai Sarıoğlu

Karanlık taraflarımız sadece henüztanışmadığımız taraflarımızdır demiş bir başkası. Belki de tüm karanlıklar bu bilinmeyeniiçerdiği için korkutur, ürkütür bizi. Herkaranlıkla karşılaşma ve o tünelden geçiş bereketli bir doğuma gebedir, bakmayadönüşmeye izin verebilirsek.

Tüm karanlık taraflarımı tanımaya,kabul etmeye, şifalandırmaya ve bütün olarak ışığa yürümeye niyet ediyorum birkez daha… Doğa Ana’yla birlikte, bu Şeb-i Yelda’da.

Biliyorum nedendir
Çözdüm gitti sırrını
Şöyle gölgeye gitsem
Kaybedersin gücünü

Gölgem gölgem gölgem
Sen benim bir eşimsin
Belki de kardeşimsin

- Fikret Kızılok

Yeni'ye giriş

2011-12-16T00:09:00.000+02:00

içimiz bilmediğimiz yenilere aç (ya da gebe), bizim de onların yolunu açmamız lazım. benim hissiyatım budur...

- ve bundan üç yıl önce aynı günlerde koyduğum şu satırları tekrarlamak yerinde olacak sanırım:

Hopi'lerin Kehaneti'nden...
Birbirine iyi davran (herkes ve herşey bizim aynamızdır)
ve kendin dışında bir lider arama (beklediğin kişi sensin)
bu çok güzel bir zaman olabilir (seçimini bilgece yap)
Çok hızlı akan bir nehir var (ışık nehri)
Öyle büyük ve kuvvetli ki bazıları korkacaklar,
kıyıya tutunmaya çalışacaklar,
parçalandıklarını hissedecek ve çok acı çekecekler.
Bil ki nehrin gittiği, varacağı bir yer var (daha yüksek bir amacı ve planı)
büyüklerimiz diyor ki, kıyıyı bırak, kendini nehrin ortasına it, gözlerini aç ve başını suyun üzerinde tut (Akışın kendisi ol...)
Orada seninle birlikte kim var bak ve birlikte kutla...
Tarihte geldiğimiz bu noktada, hiçbir şeyi kişisel alma
özellikle de kendini (Kim olduğunun ve neye sahip olduğunun bir başkasıyla hiçbir ilgisi yok)
çünkü kişisel aldığında, ruhsal büyümen ve yolculuğun duruyor

Yalnız kurt'un dönemi sona erdi - Kendinizi toparlayın!
"Mücadele" kelimesini davranışlarınızdan ve sözlüğünüzden çıkarın
Artık yaptığımız herşey bir kutsama ve kutlama ile yapılmalı
Beklediğimiz kişiler Biz'leriz.

11.11.11 kapısı

2011-11-11T15:57:00.001+02:00

üzülmeyin, çünkü yaşam

ilerlemekte sonsuz yaşama;

içimizdeki korla daha bir engin,

berraklaşmakta duyularımız.

yıldızların dünyası akar

dönüşür yaşamın altın şarabına,

varacağız onun tadına

ve parlak yıldızlar olacağız.

Özgür bırakıldı sevgi,

ve ayrılık da yok bundan böyle.

Yaşam, tüm gücüyle,

dalgalanmakta sonsuz bir deniz gibi.

Hazzın yalnızca tek bir gecesi -

sonsuz bir şiir -

ve hepimizin güneşidir

Tanrı'nın çehresi.

Novalis, Geceye Övgüler
resim - Van Gogh "Starry Night"

ilan-ı aşk

2011-10-27T15:51:00.000+03:00

kim-sen çık dışarı.

seniseviyorum.

başkasına lüzum yok.

senyetersin.

her zerresine kurban olduğum

seni hiç kimsenin, hiç bir zaman

sevemediğikadar

seni her zaman, bütünüyle

sevildiğinkadar

olduğun gibi.

özgür.

güzel.

bütün.

sonsuz.

bir aşklaseviyorum

çık dışarı.

böyle bir mavi

böyle biryeşil

böylebir ışık

görülmedi.

ve özgürlüğün sesi...

2011-10-08T11:29:00.000+03:00

Yeni
      yepyeni
            sular akar
aynı ırmağa
            girenlerin üstünden

(o ırmak ki)
dağıtır
         toplar
birikir
        akar
yaklaşır
       uzaklaşır

* * *

Aynı ırmağa
        girdiğimizde
                    girmeyiz
Biziz
      değiliz.

- Herakleitos / Kırık Taşlar'dan

Özgürlüğün Çığlığı - 3

2011-10-01T14:37:00.000+03:00

“Duman ne düşünür ateşinden uzaklaşırken…özlem mi, özgürlükmü?”
– Jamal, bir sevgifaresi

Ağzımızdan çıkan hiçbir söz bize ait değil. gibi.

Sözlerimizin hangisi gerçekten o andaki duyguya ait ya da oana ait? Bir günbatımını kim tarifleyebilir? Ve nasıl tarifleyebilir?Nefes kesen bir günbatımı vardı bu akşam yine yağmurlu İstanbul’da. Dememlebirlikte zihinlerinizde ne hikayeler, ne hüzünler, ne romantizmler, ne renklercanlandı, nerelere gittiniz kimbilir?

Benim tarifimin bile gerçekle alakası kalmamış - bitmiş bu olay zihnimde ve hafızamdadeğiştirerek başka şeylerle belki bağlantılar kurularak bambaşka bir duyusalhatıra olarak yerini alıyor. İleridelehime ve aleyhime kullanılmak üzere…

Şimdi yukarıda Jamal’ın derun sorusunu ele alır isek, çoğuinsanın sormayacağı bu soruyu sorarken bile kalıplar bana çarpıyor. Sade iki seçenek, iki siyah-beyaz verilmiştirsözde – özlem: olmayanı özleme, yokluk,kopmak ayrılmak ile ilişkilendirilerek bir tür negatif olabilir, özgürlük iseonu zorla tutan ya da olmasına engel olan bir şeyden kurtulmak anlamında birtür pozitif. Oysa dumanın böyle birderdi yoktur. Duman ateştenuzaklaşır. Ateş olmazsa dumançıkmaz. Ve çıkan duman ateşten uzaklaşır,o artık başka bir şeye dönüşmüştür. Doğal olan, gerçek olan budur. Duman ateşten çıkar ve uzaklaşır.

Oysa insanların derdi vardır, insanlar her şeyi kendigözlüklerinden ya da kendi sandıkları öğretilmiş gözlüklerden yorumlayarak biryere koymaya çalışırlar, düşünen zihin çözmeye kutuya yerleştirmeye ve güvendehissetmeye çalışır. Hemen aklıma gelenanne-baba-çocuk ilişkisi tam da bu örneğe uygun. Çocuk aramazsa özlemiyordur ya dasevmiyordur, fazla özgürdür, yeterince fedakar, düşünceli, hayırlı evlatdeğildir, vb vb… Oysa çocuk farklı bir bireydir, anne ayrı baba ayrı, hepsininyolculuğu ayrı. Ne sevgi ne özgürlük butanımların hiçbir yerine sığmaz. Busıkça görülen bir örnek- kendinizi, etrafı izlemeye başlarsanız perde perde netür oyunlar, beklentiler, programlar görebilirsiniz, belki, bakmak isterseniz.

Belki de özgürlük bütün bu tanımların ötesinde sadece olanaizin verebilmek ve görmeyi bilmektir. Gördüğüne bir anlam bir hikaye yüklemeksizin görmek. Olana izin verebilmek. Bütün varlığımızla orada olmak, görmek, kabuletmek.

Her şeyi değiştirebilirsin. Rüyalarımın arasında duyduğum bir cümle yakın zamanda. Her şeyi değiştirebilirsin. Görebildiğimizde ancak değişimin tohumları atılıyor. Bir başka cümle: Sihir dediğimiz şey aslında bilincimizde birdeğişim değil midir?

Walt Whitman demişki “Do I contradict myself? Very well, then Icontradict myself, I contain multitudes” / “Çelişiyor muyum kendimle? Pekala öyleyse, çelişiyorum kendimle;
genişim ben - çokluklar var içimde.” Ah ne çokluklar, ne geniş evrenler var içimizdekeşfedilmeyi, günışığına çıkarılmayı bekleyen…

ve üstad Fernando Pessoa’yla baş başa bırakmak istiyorumsizi giderken,

O ship setting out ona distant voyage,

Why don’t I miss youthe way other people do
After you’ve vanishedfrom sight?
Because when I don’tsee you, you cease to exist.
And if I feelnostalgia for what doesn’t exist,
The feeling is inrelationship to nothing.
It’s not the ship butour ownselves that we miss.

Ey uzak bir yola çıkan gemi,
Neden gözden kaybolduktan sonra,
ben de seni özlemiyorum diğer insanlar gibi?
Çünkü seni görmediğimde, artık var olmuyorsun.
Ve var olmayan için bir nostalji hissediyorsam eğer,
Bu duygu hiçbir şeyle ilgilidir.
Özlediğimiz gemi değil, kendi kendimizdir.

Eh bu özgürlük yazısı da Jamal’ı bekliyormuş, selam sevgiolsun ona…

Özgürlüğün Çığlığı - 2

2011-08-17T20:53:00.003+03:00

I am already given to the power that rules my fate.
And I cling to nothing, so I will have nothing to defend.
I have no thoughts, so I will see.
I fear nothing, so I will remember myself.
Detached and at ease, I will dart past the Eagle to be free.

Kaderimi yöneten güce şimdiden teslim oldum
Ve hiç bir şeye tutunmuyorum, ki savunacak bir şeyim olmasın
Hiç düşüncelerim yok, ki görebileyim.
Hiç korkum yok, ki kendimi hatırlayabileyim.
Bağımsız ve rahat, Kartal’ı hızla geçerek özgürlüğe doğru uçacağım.

- Carlos Castaneda

Önümde birkaç aydır dev bir inşaat var. Yıllardır duran çürümeye yüz tutmuş bu beton yığınını önce yukarıdan aşağıya yıkıyorlar. En üst kattan aşağı devasa matkaplar gibi çalışan makinelerle müthiş bir yıkım… Böyle bir temizlik olmaksızın sağlam bir yeni yapı oluşturmak mümkün olamaz zaten. Bu yıkımla birlikte rüzgarın koparttığı mavi inşaat brandasının ardından harika bir Boğaz manzarası gözlerimin önüne serilmiş durumda, kısa bir süre için de olsa binanın ardındaki derya deniz benim.

İçimdeki inşaat de aynen böyle. Temizlik olmadan yeniye yer açılmıyor. Eski programları, alışkanlık kalıplarını gördükçe, kırdıkça, serbest bıraktıkça müthiş bir özgürlük ve şimdiye kadar varlığından haberdar olmadığım ama illa ki içten içe hissettiğim başka elifler önüme seriliyor, ya da o eskiler kim ise onlarsız da yapabileceğimi görüyorum! Ne manzara vay be diyorum kendi kendime… Ve bunu birebir köküne kadar hissederek, yaşayarak, görerek bilmenin getirdiği başka tür bir iç güç ile yeni bir düzen kuruluyor. Belki de ilk defa bu yeni bir düzen değil de yeni bir varlık hali – içimde var olan ve tüm evreni organize eden o mucizevi yaşam neşesi ve gücünün her zaman yanımda olduğunu bilerek yaşamak, teslimiyet, hafiflik ve güven. Hayat her türlü tecrübeyi, macerayı, acıyı tatlıyı, yıkımı yapımı getirebilir, getirecek de, yolun kendisi böyle. Yıkılanın arkasından ne çıkacak, bırakınca ne olacak korkusu olmaksızın yürüyebilmeyi öğrenmek bu yolculuğun sunduğu en büyük nimet.

Ve evet önümdeki manzara bir süre sonra yeni yapılan bina ile tekrar kapanacak, üzerine yeni bir ufuk inşa edilecek. Ben ise artık bu yeni binaya hep içimde o varlığını görerek bildiğim denizli mavi sonsuz ufkun özgürlüğü ve neşesiyle bakacağım.

Özgürlüğün Çığlığı - 1

2011-08-17T20:41:00.003+03:00

bugün fırtına var.

ya da dünün çığlıkları şimdi dışarı vuruyor
fırtına bu: özgürlüğün çığlığı...
dalga köpükleri, kayalarda patlayan neşesi, kahkahası

kim başlattı bu bayramı, bu çılgın kutlamayı
deniz miydi rüzgarı çağıran
al çığlığımı diyen, taşı uzaklara
yoksa rüzgar mı
denizi baştan çıkaran
deli deli dansettiren dalgaları
kim başlattı bu cümbüşü
yoksa içimde
artık durmadan kükreyen yeşil orman mı

Ey özgürlük...
fırtınanın gücüyle
sesimiz başka çınlasın artık
ve uçan tek martı
kanatlarıyla denizin üstünde
ben rüzgar,
ben deniz,
ben martı, ben orman,
ben fırtına,
kadar özgürüm artık.

...

- Ağustos'11, Çeşme

kaybolmuş

2011-07-27T16:29:00.002+03:00

Kıpırdamadan dur. İlerideki ağaçlar ve yanındaki çalılar
Kaybolmuş değiller. Her neredeysen oranın ismi Burada.
Ve ona kudretli bir yabancıymış gibi davranmalısın,
Onu tanımak ve tanınmak için izin istemelisin.
Orman nefes alır. Dinle. Cevap verir,
Bu etrafındaki yeri ben yarattım,
Ayrılırsan tekrar gelebilirsin, Burada diyerek.
Her bir ağaç Kuzgun için farklıdır,
Her bir çalı Çalıkuşu için farklıdır.
Eğer bir ağaç ya da çalının yaptığı sende kayboluyorsa,
Kesinlikle kaybolmuşsun. Kıpırdamadan dur. Orman biliyor
Nerede olduğunu. Onun seni bulmasına izin vermelisin.

- David Wagoner, bir Amerika Yerli hikayesinden uyarlama

2011-06-30T13:48:00.002+03:00

1
elimden akıp gidiyor
geçmişimin
neşeleri, acıları, yüzleri
yoluna sular seller döktüğüm
akıp gidiyor
şimdi
tutamıyorum
yeni yaşlarla akıp gidiyor

ve ben değil miydim
engin denizlerde
yıkanmak isteyen?

öğlen kuşları
şimdiye getiriyor şimdiki "ben"i
bu garip yaz gününde
ne yaz yaza benziyor
ne ben bana

akıp gidiyor rüzgar
yapraklarda

ve kalbi yarık ağaç
yeni yeşiller vermeye devam ediyor.

2
derler ki
halkalar gösterir
ağacın yaşını
peki ya,
gövdesi oyuk
bu güzele ne demeli

ağaç cevap verir
"yeşilim yeşilim"
halkalar ortada
tek nokta.
şimdi, burada
taze bir yaprak.

3
taksim ortası
gün ortası
rüzgar üstü kuş sesleri
gelip giden martı çığlıkları
yaz ortası
şehir ortası
martılar çıldırmış olmalı
ben
çıldırmış olmalıyım.

deniz nerede?

4
havalandırmalar
inşaat makineleri
kornalar
buzdolabımın sesi

ağzımı açasım yok

oysa arka ağaçlardaki kuşlar
ötmeye devam ediyor
balkonuma konan kumru
ya ağlıyor
ya gülüyor
bilmiyorum.

5
kuş uçuşu
kuş bakışı
kuş beyni
hepsini istiyorum
hepsi kabulum

kuşlar kadar özgür...

ayak sesleri...ve dört yapraklı yonca

2011-06-21T14:57:00.005+03:00

Bugün yine kendimi daha iyi duyabilmek için yanıma sabah kahvemi alıp maçka parkı’na yollandım. Ne enteresandır ki kendimi duymak dediğim, aslında “kendim” diye adlandırdığım bütün o düşünce, duygu ve diğer şeyleri bırakıp da doğayı dinlemek, ağacı, kuşları, çimende rüzgarı hissetmek, kendimden geçip başka bir bütüne ve ahenge bağlanmak – belki de sadece onun parçası olduğumu hatırlamak…

Parka girişte yolum ahşap bir köprüden geçiyor, bazı tahtaları hafif oynak. Köprüye geldiğimde 6-8 sokak köpeği karşılıyor beni, selamlaşıyoruz, ve yanımdan geçip gidiyorlar. Ve köprüye ilk adımımı atmamla tahtaların üzerinde kuvvetli ayak seslerimi duymam bir oluyor. Allah Allah diyorum yani onca köpek çete halinde üstelik de hafif dört nala geçiyorlar aynı köprüden, azcık sesleri çıkıyor, ben geçerken bir gümbürtü (tamam abartıyor olabilirim biraz), bir yüksek ses. Aklım başka bir yere gidiyor - insanoğluna ait sanki bu illa da ses duyurma, ayak izi bırakma, bir şeyler yaparak kendini var etme çabası – belki biraz egoyla biraz da ölümle alakalı, “aman gideceğiz bu dünyadan, bir şekilde varlığımı sürdürmeliyim” – bazen çoluk çocuk, yapılan işler, yazılan, çizilenler de bunun için. Bazen.

Oysa varım işte – demek ki varım…yani düşünüyorum öyleyse varım, bak şirket yönetiyorum öyleyse varım, bak şunu yapıyorum, çocuk büyütüyorum vs. öyleyse varım değil. Aynı bir köpek, bir çimen, bir ağaç gibi olması gerektiği varım. Aynı oluşması gereken zamanda kendiliğinden oluşup yağmur veren sonra da gitmesi gerektiği zamanda dağılan bir bulut gibi varım.

Ve yolculuk “sadece var olmayı” öğrenmek belki de…en sade haliyle bu varlığın ifadesini bulabilmek. Bunun için de kendime “yapmama” izni vermek, dinlemek için zaman vermek ve hepsini de olduğu gibi kabul etmek, sevmek - ah bu ağaç niye çiçeksiz, kırık, yamuk dediğimi hiç hatırlamıyorum, bütün ağaçları olduğu gibi seviyorum ve hepsini ayrı ayrı…

Dönüş yolumda çimenlerde yürürken bolca yoncaların olduğu bir alana geldim, hadi dedim bakalım nerede dört yapraklı yonca? O irili ufaklı yoncalara bakarken, hepsine ayrı dokunurken birden bir şimşek çaktı içerde:

Dört yapraklı yonca benim. Dört. Yapraklı. Yonca. Benim.

Niye dışarıda arıyorum, neyi dışarıda arıyorum? Bu dış mihraklar, gerçek tanımıyla da aslında “içimizdeki dış mihraklar”dan ayıklamak, aynı bahçedeki zararlı otları temizler gibi sabırla kendi bahçemizi temizlemek, içimizdeki çiçekler neyse onlara izin vermek, sevgiyle besleyip büyütmek ne kadar önemli. Dayatılan kodlar, tanımlarla değil de olduğu gibi ifadeye izin vermek.

Doğa, olduğu gibi, hiçbir zaman hayal kırıklığına uğratmıyor, hiç yanıltmıyor hep kendi gerçeğiyle dürüstçe ayakta duruyor. Her an aynı heyecan, hayret, neşe, ahenk ve bereketi sunuyor, büyük bir gizem ve macera içinde.

Aynı macera, aynı gizem, aşk, neşe, ahenk, süprizler ve bereket bizim içimizde. Yeter ki “o”nu keşfetmeye yürek verelim, gönül koyalım. Öncelikle dışarı verilen ayak sesiyle değil de içimizdeki sesle ilgilenelim.

Dört yapraklı yonca benim.
Vay be…

2011-06-15T11:42:00.000+03:00

Uyandığında hangi coğrafyada olduğunu bilmiyordu.

Bazen evde aynı saatlerde uyandığında sabahın ilk ışıklarıyla öten kuşlara karışan şehir makinasının uğultusunu hatırladı, evinin balkon kapısını açtığında içeri gelen sabah kokusunu hatırladı.

Tekrar bulunduğu yere döndü. Gözleri açık, çadırın tavanında ve duvarlarında dolaştı. Çadır koyu sarı, toprak renklerindeydi. Sanki bulunduğu çölün değişik saatlerdeki renkleri, hepsi bu çadır kumaşının içindeydi. Yerdeki vücüdunu hissetti, arada çadır da olsa toprağı daha güçlü hissediyordu.

Evdeki yer yatağına aklı gitti, geldi, gitti. Bu gidiş gelişlerde keşke yoktu, sadece hayatının farklı parçaları arasında bir bağ kuruyordu sanki. Onun zihni, hayali, ruhu üzerinden örülen bağlarla sezilebilen derin bir bütünleme. Orada, burada, her yerde, hiçbir yerde…

Tam da bu noktada çöle geri döndü. Öyle kum denizi bir çöl değildi burası – şimdi çadırdan çıkıp baksa uçsuz bucaksız kurak, çatlaklarla dolu nice topraklar alabildiğine uzanacaktı önünde. Çadırda yansıyan renklere bakarak “muhteşem bir gün doğuşu olmalı” diye düşündü. Bu toprakları gökle, sarı-kızıl-mavi-mor bir sonsuzda buluşturan güneş ve sabah vakti – ayaklarında sıcak sessiz gücü hayal etti, kendini çadırın önünde bu manzarayı seyrederken yalınayak. Nefessiz, sözsüz, rengarenk çöl kokularıyla dolu bir sessizlik…

Neden kurak, bereketsiz, korkutucu ve yalnız, bütün bu hoş olmayan tanımlar hep çöl için?
Oysa burada hiçbir yerde olmayan çırılçıplak bir zenginlik var diye düşündü, apaçık ortada. Öyle hükümsüz bir hüküm, öyle mutlak bir adalet, öyle bütün bir varlık hali, kendini gösteriyor - o kurumuş toprağın kanyon olmuş yol ve çatlaklarından…
Öyle bir yerle gök kucaklaşması ki – Doğa Ana daha ne kadar açabilir kucağını…topraktan elbisesini yırtmış, yarıklar açmış ki varlığı derinden nefes alsın ve göğün tüm rahmetini içine alabilecek kadar açık olsun.
Tamamıyla korumasız, kırılgan, vahşi, bağrı açık…bekliyor. Yürüyen ve uçanı bir yapan sessizlik içinde duruyor.

Zihni birden balkonundan izlediği martılara gitti, martı sesleri , deniz, deniz kokusu. Belki de şehir martıları oldukları için hep uzaklardan bahsediyorlardı? Yalnızlığa eşlik eden martılar, kargalar, kırlangıçlar ve diğerleri.

Bu çölün ortasında, bu çadırda, tek başına olmasına rağmen yalnızlık yok.

Burnuna çöl sabahının keskin seriniyle sert bir toprak kokusu geldi. Toprak kokusu… vücudunu ve altındaki sert ama rahat toprak zemini bir daha hissetti.

Sarı kızıl çöl sabahında yer ve gök bir olmuş, başka türlü bir bütünlüğü kayıtsız şartsız dayatıyorlardı. Bu yalnızlık değildi. Bu çaresizlik değildi.
Bu basbayağı kendine susamış çölün sessiz gücüydü.

Derin bir nefes aldı, çöl onu içine çekti, o sonsuz zenginlikte kaybolup gitti…

2011-06-12T20:34:00.003+03:00

hayır, kalbim uyumuyor.
O farkında. Uyanık.
Uykuda ya da rüyada değil,
parlak açık gözlerle uzak işaretlere bakıyor, ve
büyük bir sessizliğin kıyısında dinliyor.

- Antonio Machado

gül mevsimi

2011-06-03T13:04:00.003+03:00

And the time came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom.

Ve bir zaman geldi, gonca olarak kapalı kalmak, açmanın riskinden daha fazla acı verdi.

-Anais Nin

Viyana’da Volksgarten’ın (Halk Bahçesi ya da Parkı) bir köşesinde kocaman bir gül bahçesi, mevsim Mayıs sonu, pembe, kırmızı, sarı, beyaz, fuşya, somon her rengiyle ve sanki içimden gelen gibi bir başka kokularıyla bir aahhh…sanki bana beni, bana alemdeki tüm güzellikleri hatırlatıyorlar, bir anda kalbim açılıyor genişliyor büyüyor gibi…

Eve döndüğümde sokaklar yasemin kokuyor, balkonumda sardunyalar açmış, benim yasemin de ilk çiçeklerini vermiş ve sadece yeşil yapraklı zannettiğim bonsaim BonBon bile beyaz çiçekler açmış…

BonBon yılbaşında sevgili badim tarafından taa İzmirlerden bana geldiğinde bonsai bakımı hakkında okuduklarım epey umut kırıcıydı, bakımları şöyle zordur, hemen ölürler üzülmeyin vb vb…ben dedim bunlara takılmayacağım, onu sevgiyle sulayıp, onunla arkadaş olacağım. Ve hep yeşildi, arada yaprak dökse de kısa seyahatlerimdeki yokluğuma ve susuzluğa bile dayandı, yeni yeşiller verdi ve çiçek bile açtı.

BonBon’un baştan beri neredeyse bir tarafındaki dallar kuru, bir tarafı yeşil, bu değişmedi. Ben de kuru dalları budayayım gibi bir işe girişmedim nedense, onu öyle kabul ettim. Dün akşam yine seyrederken, birden işte dedim bir tarafı kuru ama hala çiçek açıyor, ölüsüyle dirisiyle, kurusuyla yeşiliyle bir bütün BonBon.

Onu bütünlerken kendimi de bütünledim, tekrar sevdim kabul ettim adeta. Bu yolculukta içimde nereler yandı, nereler acıdı, nereler kurudu belki ama onlar ne tazelere, ne yeşillere, ne rengarenk çiçeklere can verdi. Hepsini ayrı seviyorum, hepsine ayrı şükrediyorum. Yol böyle, yolculuk böyle…

Gönül erleri derler ki “aşıkların yolu dikenlidir ama o güllerin renginden, kokusundan durulamaz”.

Mevsim gül mevsimi, kalbin tüm gülleri, çiçekleri için artık açma zamanıdır…

taksim'de bir uçurtma

2011-05-22T22:10:00.001+03:00

Taksim’de
yüzünü yaza dönmüş
bir uçurtmayım ben
günbatımında
mavi pembe Boğaz üstü
evler binalar üstü
süzülüyorum sakin
yukarıdan bir uçak
aşağıdan martılar, kırlangıçlar geçiyor
ve vapurlar, motorlar, kayıklar
izliyorum sakin

derken gözüm takılıyor
uçan bir çift kuşa
bak diyorum
nasıl da uçuyorlar
nasıl da birlikte…
derken fark ediyorum
bu çift- iki leylek

taksim’de
yüzünü yaza dönmüş
bir uçurtmayım ben
günbatımında
altımda bir çift leylek
yolda
seyrediyorum sakin
diyorlar ki
belki de
yol yakın
yolculuk yalnız değil
beni tutan ellerim
hazırlanıyor
belki de uçuş
ya da özgürlük yakın

taksim’de
yüzünü yaza dönmüş
bir uçurtmayım
şimdilik
seyrediyorum sakin
şu güzelim günbatımını.

oyun'a giriş...

2011-05-16T22:15:00.005+03:00

ne kadar yeter?

o kadar değil
o zaman ne kadar
yetmek yetişmek varmak
nereye? kime? neye?

yeterince
diyor birisi - kim için ne için

yeterli yetersiz kelimeleri çıksın
sözlükten
hatta tüm sözlükleri bırakıyorum
ve tüm tanımları
olana bu kadar diyen kim?

hep bir sınır var-dı yetmeye çalışırken
artık sınırı aşmanın vakti geldi
çoktan
ve onu ancak ben aşabilirim
ve onu ancak ben açabilirim

sınır yok açık alan
yetmek yok herşey burada
taşmak var
dolup dolup taşmak
bir çocuk gibi
sonsuz enerjiyle
sonsuz neşeyle

bir çocuk gibi
sadece oyun için
sadece oyun içinde
sadece keşif içinde
keşif nedir "olanı bulmak, olanı görmek"

kendimde bir evren
kendimde bir sonsuz
sonsuz bir bende
o kim ise, hep O'nunla
sadece "olan" olmak

oyun başlıyor
herşey mümkün
olanı görebileyim, duyabileyim
sevgiyle
akabileyim

her an yeni bir elif
her an yeni bir macera
her an yeni bir mucize
olan ile, hep O'nunla

bu kelime var-dı
şimdi yok-tu
...

tatlı bahar

2011-05-02T22:00:00.003+03:00

maçka'da gelincikler

taksim'de deniz kokusu

içimde

tatlı

bahar

süprizleri...

onca...

2011-04-28T22:03:00.002+03:00

onca çok kişilik (onca çok düşman ve tanrı
her biri daha hırslı birbirinden) bir insandır
(onca kolaylıkla biri öbüründe gizlenir;
ama insan, bütün olarak, kaçamaz hiçbirinden)

çok büyük bir karmaşadır en basit istek:
çok acımasız bir kıyımdır umut
en çocuksu (çok derindir tendeki akıl
ve çok uyanıktır uyanışın uyuyor dediği)

bunun'çin hiç yalnız değildir en yalnız insan
(onun en kısa soluğunda bir gezegen yılı yaşanır,
onun en uzun hayatı bir kalp atışıdır bir güneşin;
onun en kısa devinimi dolaşır en genç yıldızı)

kendine "Ben" diyen bir aptal nasıl varsayar
anlayabildiğini onca sayısız kişiyi?

- e.e. cummings (ç.suphi aytimur)

o..o.. o..o.. aaahh, illusion...

2011-04-28T18:08:00.003+03:00

o kadar oyun ki, sakın gerçek sanmayasın,
o kadar gerçek ki, sonuna kadar oyun gibi oynamalısın.

Gizli Yedilerin Esrarı: İçimdeki çocuğa itafen...

2011-04-26T21:53:00.003+03:00

Bana bu satırları yazdırmaya başlatan şeyin ne olduğunu henüz bilmiyorum. O da çocukluğumun esrarengiz yolları gibi belki bir gün açığa çıkacak, belki de tamamen gömülü kalacak.

Çocukluğumun anılarımda en kuvvetli yer eden bana dair kısmı Enid Blyton’ın Gizli Yediler, Afacan Beşler kitap serileriyle doludur. Yenisi çıktı mı, geldi mi, bir yerden bulundu mu artık ne heyecan… Bu kitaplarda, seriye göre küçüklü büyüklü kardeş-kuzen-arkadaş 5 ya da 7 çocuk kendi aralarında bir çetedir. Bu çete belirli günlerde, üyelerden birinin evinin bahçesindeki ağaç / küçük ev gibi bir merkezde toplantı yapar, ve o toplantıya hep annelerin yaptığı zencefilli kurabiye ve limonata eşlik eder (halen birlikte hiç tadılmamış bu kombinasyon, benim hayallerimde yer alır, belki denemeliyim ne de olsa şimdi çok kolay- ya da bırakmalıyım hayalimdeki tadıyla kalsınlar daha iyi…). Ve bu çete tatillerde evde ya da gittikleri yerde, kendilerini kaçınılmaz olarak çözülmesi gereken bir gizem, bir esrarengiz olayın ortasında bulurlar. Heyecan, kahkaha, arkadaşlık, sevgi ile örülü bir macerayla kitabın sonunda gelindiğinde çete başarıyla gizemi açığa kavuşturmuştur, ve hatıralarım abartmıyorsa yine limonata-kurabiye ikilisiyle kutlanarak bir başka maceraya kadar vedalaşırız o noktaya kadar çoktan bir üyesi olduğumuz bu çeteyle.

O zamanlar oturduğumuz Oran Sitesi’nde bol bahçe ve sokakta oyun vardı, şanslıydık. Ben ilkokul 4-5, kardeşim 2-3. sınıflardaydık, daha o hafif ilkokul yılları. Kardeşim daha fazla çocukla, daha umarsamaz oynarken, benim top vs. oynadığım mahalle arkadaşlarım olsa da nedenini çok da anlamadığım bir şekilde hep kendimi farklı, dışarıdan bakan, içinde ama onlardan ayrı bir çocuk olarak yalnız hissettiğimi hatırlıyorum. Kendimi o gruba ait görmeyen, ya da hak ettiğini düşünmeyen bir kız çocuğu – belki ya da mutlaka gerçeğin bununla çok az ilgisi olmasına rağmen. Bir çocuğun gözüyle, onun kendi dünyasından tanımlanamaz bir şekilde getirdiği eziklikleri, duygusallıkları ve bunların o çocuğun üzerinde yarattığı yükü büyüklerin anlaması ne kadar zor, hatta imkansız.

Bu romanlar bana kendi gizemli dünyamı yaratmak için eşsiz bir altyapı ya da ipucu vermişlerdi. O zamanlar çok yakın arkadaşım olan ve karşı apartmanda oturan Sibo’cuğum, sokağa çıkma iznimiz başlamadan (genelde yaz döneminde öğleden sonra dörttü) evde düzenlediğim sadece ikimizden oluşan “gizli” çete toplantılarına katılırdı. Annemin kurabiyeleri olur muydu hatırlamıyorum, gözümde net canlanan rafta dizili renkli sarı kırmızı Gizli Yediler Afacan Beşler kitapları. Bazen kardeşimi de alır mıydık aramıza, galiba, onu da tam hatırlamıyorum.

Bundan daha da önemlisi benim önce yaratıp sonra da tamamen gerçekliğine inanıp yaşadığım mahallemizdeki esrarengiz olaylardı:

Bir macerada, karşı apartmanda Sibo’ların alt çaprazındaki dairede her Perşembe akşam saat dokuza yirmi kala bir kadın muhtemelen yatak odasındaki dikdörtgen komidin aynasının önüne geçer ve hazırlanırdı. O sırada apartmanların arasındaki boş alandaki otoparka gelen bir araba ona belli sayı ve hızlarda tam hatırlamıyorum kaç kere farlarını yakıp söndürürdü. Ve ben kesinkes inanıyordum işaretleştiklerine ve mors alfabesiyle bu yanıp sönen işareti yazdığımı ve çözmeye çalıştığımı hatırlıyorum. Bunu görmek için dakikalarca pencere önünde beklediğimi. İki gece üst üste ya da iki hafta üst üste tekrarlanması benim için bunun bir işaretleşme, bir gizem olduğunun ve bu insanların bir şeyler çevirdiğinin kanıtıydı. Acaba neler oluyordu? Kadın kocasını mı kandırıyordu, yoksa başka bir kaçakçılık veya hırsızlık işinin peşindeler miydi? Kardeşimi de bu hikayeye ortak etmiştim, isterseniz sorun. Ne heyecan…

Bir başka macerada, bu sefer arka balkondan uzakta inşaatlerin olduğu açıklık alana bakıp takip ettiğim –tabii ki yine geceleri gerçekleşen- kodlu ışıkların yanıp sönmeleri vardı. Mutlaka tamamen inanarak bir süre takip eder, gündüzleri sokak saatlerimizde orada kanıt aramaya çıkar dolaşırdım. Bir süre sonra bir şekilde tespit ettiğimi zannettiğim kalıp kaybolur, yavaş yavaş dikkatim bu maceradan çekilmeye başlardı.

Hiçbirinin sonlandığını veya belirli bir sonu olduğunu hatırlamıyorum. Ama önemli olan sonuç değildi ki zaten, o yüreği ağzında bakalım neler olacak bekleyişi, o bilinmeze duyulan korkuyla karışık heyecan, hayal gücünün ürettiği muhteşem senaryolar ve başı sonu pek de bilinmeyen bir maceranın parçası olmanın getirdiği müthiş bir enerji ve neşe… Kendi Afacan Beşler veya Gizli Yediler hikayemi yaşıyordum ben kısıtlı kaynaklarla!

Yalnız gibi gözüken günlerimin vazgeçilmez arkadaşlarıydı bu maceralar. Çocukluğumdan hatırlamadığım onca şey içerisinden bana dair, içimdeki çocuğa ait ve onun yarattığı en değerli ve öne çıkan bu maceralar.

Aradan yıllar geçti ve bugüne geldik. Farkında olmadan yük gibi üzerimde taşıdığım bir hayatı, onun parçalarını ve getirdiği kimlikleri son 3-5 yılda bıraka bıraka geldim şu ana, belki daha da bırakacaklarım vardır, mutlaka. Tüm bilinenleri geride bıraktığım, kendimi de belirsizlikler içine gönüllü attığım bir döneme girebildim, bir tür fabrika ayarı çekebildik kendimize bilerek ve isteyerek çok şükür.

Bu gizem ve esrarengiz belirsizlikler yolu kolay değil hiç şüphesiz, tam teslimiyet içinde maceraya kendinizi adamanız ve gözünüzü andan ayırmamanız gerekiyor. Ama çoğumuzun aradığı o heyecan, bitmez bir hayret, yaşam neşesi ve her an kendinde ve dünyada yeni bir şeyler keşfetme olasılığı da ancak bu bilinmeyenin, o gizemli boşluğun içinde var oluyor.

Ne mutlu çocuklar gibi kendini hayatın esrarengiz yollarına korkmaksızın teslim edenlere, ne mutlu çocuklar gibi hayretle bakan o gözlere, ne mutlu çocuklar gibi neşeyle oynayıp, düşüp kalkıp haydi bir başka maceraya diye oyuna devam edenlere…

Çocukluğumun esrarengiz yolları önce beni kaybettirip sonra yine buldurdu, nice yeni maceralara bir çocuk kalbi ve özgürlüğüyle açılmayı, uçmayı uçmayı diliyorum…

…ve Enid Blyton’a, Gizli Yediler, Afacan Beşler’e ve onların köpeklerine, burnumda kokuları zencefilli kurabiye-limonata hayallerime, bana maceralarımda eşlik eden kardeşim Can ve Sibo’ya, beni durmaksızın bu heyecanlı yolculuklara çıkaran içimdeki o küçük muzip neşeli kız çocuğuna binlerce teşekkür ediyorum.

Bakalım bir sonraki macerada neler olacak ve kahramanımızın başına neler gelecek?

hmmmm....

2011-04-18T10:46:00.003+03:00

geriye dönenler, deliye dönenler kadar rahat uyumazlar
hoşumuza gidenler, başımıza gelenler kadar bizim olmazlar...

- Büyük Ev Ablukada

Zen Buluşmaları 4 - "martının yolu"

2011-04-14T11:06:00.002+03:00

Bir nisan sabahı lodos. Fındıklı deniz kıyısındayım.
Dalgalar büyük, güçlü kıyıya vuruyor, ama nedense sert gelmiyorlar bana. Hatta ıslanmak önemli değil daha yakına da gidebilirim, ama biraz daha uzaktan izlemek istiyorum bu sefer, içine girmeden.

En sevdiğim şeylerden biri lodosta martıları seyretmek. Nedense hep parti yapıyorlarmış, çok eğleniyorlarmış gibi geliyor bana, sanki fırtına onların normalde sıkıcı olabilecek hayatlarına yeni bir heyecan katıyor, kendilerini yeni bir rüzgarda uçarken deneyimleyebiliyorlar.

Mı acaba? dedim bu sefer, ve içimden sordum martılara “ya gerçekten nedir bu rüzgar olayı, hakikaten parti var mı?” diye. Ve bir tanesini kısa süre yakın takibe aldım.

Kuvvetli rüzgarda olan şöyle bir şey var, gözlemleyebildiğim, daha az kanat çırparak uçabiliyorlar. Aslında rüzgarı kendi için çalıştırıyor martı. O akımı yakalamak için biraz kanat çırpıyor, ve o noktayı ya da o anı bulduğunda bırakıyor, rüzgara izin veriyor onu bir yerden bir yere taşısın ya da bazen boşlukta asılıymış gibi tutsun diye. Ta ki rüzgar, akım, şartlar değişene kadar. Eminim martılar da sadece takılmıyorlardır, ve onların da gideceği bir yer, bir yuva, bir yol vardır – ama şunu yapmıyorlar, rüzgar ters yöneyse inadına çok zorlayan bir uçuşla o yöne gitmeye çalışmıyor. Gerekiyorsa rüzgarla havada asılı kalıyor, ya da akımı kullanarak dairesel hareketlerle yükseliyor, ilerliyor ve yeri geldiğinde onun kendisi biraz olsun geri götürmesine izin veriyor. ve sonra yine kanat çırpıyor, ve yola devam ediyor…

İnsanoğlu ise çoğu kez her fırtınada niye bu kadar acı çekiyor – “bu fırtına neden başıma geldi, neden hala çıkamıyorum, ne yapmam lazım, aaah” diye giden bir kendine üzülme, kızma, yargılama, sorgulama, çözmeye çalışırken düğümlenme zihinsel düşünce silsilesi…

Halbuki izin versek fırtına bizi nereye götürecekse götürse: belki bizi bir kuytuya, bir boşluğa atacak ve orada panik içinde çırpınmayı bırakıp dinlenmemiz için bir fırsat yaratacak; belki bizi geriye götürecek atladığımız bir şeyi fark etmemizi sağlayacak, ve sonra da onun gücünü arkamıza alabilirsek belki kurgulayabileceğimiz, tahmin edebileceğimizden çok daha hızlı bizi gitmek istediğimiz yere, ya da daha ötesine hoop taşıyıverecek.

Hopi’lerin büyükleri demiş ki,

Çok hızlı akan bir nehir var (ışık nehri)
Öyle büyük ve kuvvetli ki bazıları korkacaklar,
kıyıya tutunmaya çalışacaklar,
parçalandıklarını hissedecek ve çok acı çekecekler.
Bil ki nehrin gittiği, varacağı bir yer var (daha yüksek bir amacı ve planı)
büyüklerimiz diyor ki, kıyıyı bırak, kendini nehrin ortasına it, gözlerini aç ve başını suyun üzerinde tut (Akışın kendisi ol...)
Orada seninle birlikte kim var bak ve birlikte kutla...
Tarihte geldiğimiz bu noktada, hiçbir şeyi kişisel almaözellikle de kendini (Kim olduğunun ve neye sahip olduğunun bir başkasıyla hiçbir ilgisi yok)
çünkü kişisel aldığında, ruhsal büyümen ve yolculuğun duruyor

Yalnız kurt'un dönemi sona erdi - Kendinizi toparlayın!
"Mücadele" kelimesini davranışlarınızdan ve sözlüğünüzden çıkarın
Artık yaptığımız herşey bir kutsama ve kutlama ile yapılmalı
Beklediğimiz kişiler Biz'leriz.

Fırtınada kutlamak mümkün müdür, mümkündür…benim martım bana bir nisan sabahı lodosta bunları söyledi.

Ve yağmur geldi, selamlaştık, teşekkür ettik, ve yeni bir akışla yolumuza devam ettik…

bahar ve özgürlük...

2011-04-08T16:16:00.002+03:00

işte bahar, işte özgürlük, işte keyif! biz bahar temizliği diyoruz, gerçek özgürlük çıplak ayak hemen şimdi...koşun toprağa çimene herhangi bir yere yeter ki yalın ayak olsun...

bahar temizliği

2011-04-05T23:10:00.002+03:00

Soy çıplaklığını,
Soy ki giyinsin erik ağacı.
- Sabahattin Kudret Aksal

sanırım son üç yıldır yoğun bir bahar temizliği içerisindeyim. dalga dalga gelen bir eşya, kitap, kıyafet, ve diğer şeyler (konu, meşguliyet, insan dahil) yeniden yeniden tasnif ve sadeleştirme hali yaşamı ve kendimi.

işte bugün badicim ege'yle (bkz. http://www.japonkedi.blogspot.com/ ) son dalgada yine kıyafetlere bir saldırı daha planladığımdan ve de ne kadar az şeyi gerçekten kullandığımızdan bahsederken, bir mertebe daha yükseltelim olayı deyu bir karar aldık: bugünden başlayarak önümüzdeki dolunay yani 18 nisan'a kadar her gün giydiğimiz, kullandığımız kıyafetlerin (pijama, aksesuar, ayakkabı dahil) bir listesini tutacağız. bir tür farkındalık egzersizi diyelim buna, ya da kendi kendine "al bak demiştim sana, işte kanıtı burada" egzersizi. aslında bu basit liste bile kimbilir neler söyleyecek? ( "bu çorabı kaçıncı kezdir giydiğime inanamıyorum hmmm, bu son yarın yıkıyorum" gibi korkutucu gerçeklerle yüzleşmenin vakti geldi mi yoksa??...)

sonra ver elini dolunay...biz cadılar biliriz ki dolunayı takip eden 2 hafta bırakmak istedikleriniz için en iyi zamandır, küçülen ayın enerjisi yardım eder. biz de ön hazırlıktayız bir minval.

işin garip ve komik tarafı uzun süredir tüketim kültürünün alışveriş tapınaklarından epey bir sıkılır, sakınır durumda olan ben - ege'yle bu konuşmayı yapıp eve yürürken kendimi topshop vitrine bakış atarken yakalayıverdim ve güldüm kendi kendime. dakka bir gol bir, insan halinin engebeli traji-komik dünyasından bir enstantane anında kameramıza takılmıştı. heyecanlı ve illa ki verimli bir yolculuk olacak sanırım.

isterseniz siz de katılın bu maceraya, hazırlanalım hep birlikte hayatımızın bir başka baharına...

sessizlik kuyusu

2011-03-30T21:11:00.002+03:00

kuyuya bir taş attım
gözden kaybolurken
dayanamadım
ardından kendimi attım

göründüğü gibi değil
-miş meğer
sanıldığı gibi dümdüz düşmez
-miş meğer
döne
döne
iniyordum
yukarı

rüyanın içine düşer gibi
uykunun dışından
engel olunamaz bir dürtüyle
düşmek
daha da daha da
derine
gitmek

öyle bir boşluk
içine aktığım
sarıp sarmalayan
içime akan
yalın bir boşluk
her şeyi dolduran

sanki daha derin daha karanlık değil
-miş meğer
ya da kuyunun dibinde bir su
suda yansıyan ayın ışığı,
gökteki aydan daha parlak
(gündüz değil miydi ben inerken
- yoksa çıkıyor muydum geceye?)

kuyuya bir taş attım
ardından
dayanamadım
kendimi attım
taş suya düştü
sesi yankılanıyor
ben döne döne
iniyorum
sessizlik içinde,

aya vardığımda
şarkım semalarda yankılanacak
ve gün ışığı tüm boşluğu dolduracak.

ellerim

2011-03-01T11:39:00.002+02:00

Gözüm ellerime takılıyor mutfak tezgahının üzerinde. Portakalın üzerine çizgiler yapmama rağmen çarpık çurpuk çıkan kabukları soyarken şekilden şekilde giren ellerim.

Ellerim.
Bu eller. Bir an başka birinin elleri gibi geliyorlar, sanki ben kumanda eden değil izleyenim bu elleri.

Derken tai-chi hocasının ellerimle ilgili dedikleri geliyor hatırıma: “ellerini yumuşat, gevşet, daha doğal ve rahat dursunlar” derken bir yandan da duruşun içinde parmaklarımla oynayarak düzeltiyor onları. Her tarafım doğru duracağım diye kasılmış, bir de şimdi eller mi diyorum?

Tekrar bağlanıyorum önümdeki ellere.

Onlar benim ellerim. Benim emektar, çalışkan ellerim. Bulaşık yıkamayı hem de eldivensiz suyu hissederek seven ellerim. Hala klavyeyi değil kalemi yeğleyen, kalem-boya tutan yazan çizen dile gelen ellerim. Konuşurken, şarkı şöylerken bana katılmayı seven ellerim. Acıkınca beslemezsem titreyen ellerim. Dokuna dokuna hisseden hissettiren, çiçeklerimin yapraklarını bile okşaya okşaya seven ellerim. Sokak köpeğimi sıkı sıkı tutup, ısırarak seven ellerim. Toprağı yoğura yoğura seven ellerim. Bisiklet ve uçurtma tutmayı özleyen ellerim.

Onlar benim ellerim.

Tek bir noktasını değiştirmek istemiyorum, daha gergin ya da dahat rahat duruş, aydınlanmış tai-chi için bile istemiyorum. Yorgunum yılların bakım-onarım-sağlık-güvenlik-güzellik-iyilik-doğruluk adı altında gelen yabancılaştırma, bastırma, değiştirme çabalarından. Hiç kimsenin, kendimin bile ellerimi düzeltmesini istemiyorum.

Onlar beni yıllar boyunca her halimle olduğum gibi taşıdılar, kabul ettiler, dinlediler, ne desem ellerinden geldiğince çabaladılar. Yeter. Artık kimse çabalamasın.

Ellerimi doya doya seyretmek istiyorum olduğu gibi.
Ellerimi doya doya dinlemek istiyorum sessizce.
Ellerimi doya doya sevmek istiyorum olduğu gibi. Ne daha gergin ne daha gevşek, tam kıvamında sadece böyle, olduğu gibi.

Ellerimi özgür bırakıyorum. Onlar benim ellerim. Tanrı’nın bana verdiği.

mucizeler aynası

2011-02-06T22:08:00.004+02:00

günlerden bir kış günü

hem de sıkı bir gripten yeni kalkmışken,

şükürler olsun diye güneşe oturduğum

bankta

maçka parkı'nda

tam da ayaklarımın altında

...

ansızın...

farkettiğimde...

...

hayat size sizi getirdiğinde daha ne diyebilirsiniz?

...

teşekkür ederim evren

ben de seni seviyorum!...

...

vay be!!! şükürler olsun her an'a...

alev alev

2011-01-09T21:17:00.005+02:00

bulutlar kor olmuş
gün
son nefesini
alev alev
veriyor

(kimine göre) gecenin
altına saklanırken
güneş
başka alemlerde
alev alev
yanmaya
devam ediyor

tıpkı
büyüklerin uyuyor sandığı
kırmızı yanaklı
yumurcakların
en büyük hayallerini
yorgan altında kurması
gibi

...

ışığı kimse söndüremiyor.

2011-01-01T12:50:00.002+02:00

çıplak dal-da çağırır

taze nağmeyi

yeni yıl işte!

Zen Buluşmaları 3 - "Yeni Yıl ve Zamandan Özgürleşmek"

2010-12-30T21:41:00.005+02:00

Ve yıllardır sekmeyen Saatli Maarif Takvimim bu yıl 17 Aralık Şeb-i Arus’ta durdu, 2 Aralık’a döndü, 17 Aralık’ta bitmek üzere…

Ve şamanlar bilirler ki zaman lineer değildir, mistik bir spiraldir ve tüm zamanların bilgisi bu an’da saklıdır.

Ve Zen der ki,
Önceki su, ve sonraki su,
Şimdi ve hep akarlar, birbirlerini izleyerek

Ve Ramtha der ki “şu an bilmem gereken her şeyi biliyorum ve yanıtları almaya açığım”.

Ve Jason Mraz der ki “ Anda olmaya niyet ediyorum. Happy Now Year!” ve öyle de olsun…

Ve hakikat "an"da gizliymiş, geçmiş ve gelecek düşünceleri bir ilüzyon, hakikat ise bu "an"da kalbimde bir biliş…

Ve bu evrenin mucizevi oyununda var olmak ya da “olmak”, ancak,
bilinmeze teslim olup,
gelene izin verip,
sevgiyle görüp,
dürüstçe oynayıp,
neşeyle var gücümle oyuna katılıp
An’da olmak ve kendi şarkımı söylemekmiş…

Ve her an
her an her an
her an her an
her an her an
her an
yeniden doğmakmış…

Ve elif yolcu der ki…

Bir an ansızın gelir
Sonsuz sukunet
Hep buraday-mış.

Ve sabah balkonuma pembe bir Happy Birthday! balonu düştü gökten, ben kapımı açtım ve yeni doğmuş elif’i içeri aldım.

Happy NOW Year!

Zen Buluşmaları 2 - "Kim-lik"

2010-12-06T13:10:00.004+02:00

by Gary Larson

Dün akşam ünlü antropolog, mitoloji üstadı Joseph Campbell’ın kendi kutsal mekanınızı yaratmakla ilgili bir konuşmasını dinliyordum. Campbell diyordu ki öyle bir alan olmalı ki burada arkadaşlarınızın kim olduğunu, borçlarınızı, yapmanız gerekenleri yani “kim olduğunuzu” tamamen arkada bırakmalısınız. Bir anlamda onun tarifiyle ne olabileceğinizi ve olasılıkları keşif için “yaratıcı bir kuluçka” yeri.

Kim olduğunu tamamen bırakmak, vay be ne müthiş özgürlük! dedim tekrar.

Ne çok dışsal ve içsel “şey”lere bağımlılık halindeyiz aslında? Uzun süredir hayatımın değişik kademelerinde bununla uğraşıyorum, görüyorum ki perde perde öyle sıkı ve alttan alta örülüyor ki yaşamımıza bu şeylerle olan ilişkimiz, onları biz zanneder, onlardan vazgeçemez hale geliveriyoruz. Yaşadığımız tüketim toplumunda öncelikli konu eşyalar, giysiler, arabalar, evler, i-podlar, i-phonelar, facebooklar vb.oluyor tabii, bu konuda çok bir şey söylemeye gerek duymuyorum olayın “overdose” durumu çok ortada, burada herkesin sahip olduğu eşyaları bir gözden geçirme egzersizi yapması yeterli. Neye gerçekten ihtiyaç var, bazı şeyler keyif için hayatımızda tabii, önemli olan bunlarsız olmaz durumuna girmemek. Neyse dediğim gibi, ya çok aşikar ya da sayfa sayfa yazılacak bir konu…

Arkadaşlar tarafından dalga geçilmekle beraber, Kenya’daki bir köy ve kabileyi seyrederken yine başka bir seviyede bir intikal yaşadım. Kadınların hepsi keldi, kafaları kazınmış – yani bir saç bile bizim için ne kadar hassas bir konu olabiliyor düşünsenize. Yok saçlarım uzun mu kısa mı, düz mü kıvırcık mı, sarı mı kızıl kahve mi, mi mi mi olsun-muş, sonsuz meşgale…keller diyorum size kel, saç konusu yok. sadece bir düşünün: kendinizi tarif ettiğiniz şekilsel unsurlardan sadece biri bu.

Yine bir başka seviye kuşlarla geldi – birden daldaki bir kuş gözümün önüne geldi, yanına konan bir başkasına bakıyor ve “sen miydin yoksa benim çocukların babası?” diyor, tanımakta bile zorluk çekiyor belki. O sadece uçuyor, şarkısını söylüyor “benim eşim, partnerim, kocam, karım” diye bir derdi yok. Kim kime ait ki zaten, kendimize dahi ait olamadığımız şu dünyada. İkinci egzersiz de bu olabilir: bir de eşinizden, partnerinizden neyse ondan bağımsız düşünün bakalım. Neden bırakmıyorsunuz, neden bırakabilirsiniz, gerçekten özgürce ve şu anda mı seçiyorsunuz? Hassas ve derun bir konu, evet belki, ama hiç olmazsa kendi gerçeğinizin ne olduğunu duymanız için bir fırsat verebilir misiniz?

Okyanusa birer ufak taş atarak geçtiğim bu konular, daha da nazik bir konu olan içsel bağımlılık meselesine getiriyor. Üstad Eckhart Tolle, Şimdi’nin Gücü öğretilerinde “kendinizle ilişkiden vazgeçmek” diye ne de güzel adlandırmış, ve diyor ki:

“Ama sizin aslında kendinizle bir ilişkiye ihtiyacınız var mıdır? Neden sadece kendiniz olamıyorsunuz? Kendinizle bir ilişkiniz olduğunda, kendinizi “ben” ve “kendim”, özne ve nesne olarak ikiye bölmüş olursunuz. Zihnin yarattığı dualite yaşamınızdaki tüm gereksiz karmaşıklığın, tüm sorunların ve çatışmanın asıl nedenidir.

Aydınlanma hali içinde, siz kendinizsinizdir, “siz” ve “kendiniz” birleşip bir olursunuz. Siz kendinizi yargılamaz, kendiniz için üzülmez, kendinizle gurur duymaz, kendinizi sevmez, kendinizden nefret etmezsiniz. Kendini düşünen bilincin neden olduğu bölünme şifa bulmuştur. Artık ortada sizin korumanız, savunmanız ya da beslemeniz gereken bir “benlik”, bir “kendim” yoktur.”

Yani dostlar bir ben var benden içeri, daha da içeri kim var kim yok, hem var hem yok. Zen’de Japonca Mu, Çincede Wu olarak geçen bir terim olarak kullanmışlar, anlamı “hiç-lik” şöyle ki devamlı varlıkla yokluk arasında değişen bir olma hali, aslında doğada var olan her şey gibi, hiçbir şey sabit, kalıcı değil, bir değişim ve dönüşüm içinde. O zaman neye tutunmaya çalışıyorsun ey kul? Hem var hem yok, hem evet hem hayır.

Ve ben şimdi sizi Mu’da bırakıp bu yaşamda ismine Elif dedikleri bu varlığı keşfetmek üzere uçmaya gidiyorum…

uyanın...

2010-12-02T11:27:00.002+02:00

Uyanın şairler:
Yankılar bitsin
Ve sesleriniz başlasın.

Ama uyumsuzluk arayışına girmeyin,
Çünkü sonuçta uyumsuzluk diye birşey yoktur.
Ses duyulduğunda, insanlar dans eder.

- Antonio Machado

Zen Buluşmaları 1 - "Muhteşem Çarpık Gölge"

2010-11-17T20:22:00.002+02:00

En sonunda uzun zamandır istediğim çizimi yapmak üzere elime aldım Japon fırça kalemi. İlk hedefim olarak da -Zen usulü için çok uygun ve de yeterince basit olduğuna karar verdiğim -salonumun beyaz duvarına asılı dalı seçtim. Bebek parkında yere atılmış çalı çimen arasından sevgiyle kapıp eve getirdiğim dalımı…ve işe koyuldum. Küçük çıkıntıları, kıvrımlarıyla tamamen daldım çizime ve biraz sonra resim bitmişti – ama bitmemişti? Sanki duvardaki dalın bana verdiği o kuvvetli his kağıda yansımamıştı. Ve birden eksik parçayı fark ettim: dalın gölgesi!

Heyecanla tekrar işe koyuldum, ve az sonra kendimle, çizimim ve dalımla mutlu olarak bitirmiştim. İşin garip tarafı tam da bu gölgeyi çizmeye çalışırken sanki önemli bir şeylerin farkına vardım: gölge daldan daha büyük, daha kıvrımlı ve aslında çarpıtılmış bir görüntüydü, daha heybetli hatta daha güzel ve etkileyici olabilirdi ama dala göre yamuktu işte. Ama o dalın bir parçasıydı, ondan doğmuş ve ayrılmaz bir parçası - ama gerçek değil ve çarpıtılmış bir parça- hmmm…

Aslında biz ve içinde yaşadığımız dünya da böyle değil mi? Ancak bizle var olan, bizim yarattığımız bir dünya…gerçeğinse ancak bir gölgesi. Gerçeğin değiştirilmiş, çarpıtılmış bir versiyonu da diyebiliriz, yani bizim bakışımıza göre bir dünya. Zaman zaman nefes kesici, heyecanlı, güzel, bazen de çok acı verici olabiliyor, altında yatan gerçek aslında nötr olmasına rağmen. Gözlemlediğimiz veya duyularımızla tecrübe ettiğimiz şey, her ne ise, bir olay, bir insan, bir manzara, bizim tarafımızdan tanımlanıp, bazen yargılanıp, etiketlenip bir kutuya konularak yarattığımız dünyada yerini alıyor. Ona dehşet verici, güzel çirkin, doğru yanlış etiketlerini takarak bu ilüzyonu yaratan biziz, bizim bakış açımız. Gerçek ise aslında sadece bir olay, bir insan, bir manzara, o kadar. Bakış açısına göre değişen bu dünya tecrübesi de haliyle insandan insana çok farklılık gösterebiliyor. Gerçek olan üzerinde anlaşmak, ortak bir fikre varmak kolayken, ilüzyonlar birbiriyle tamamen kesişebiliyor. Gerçek birleştiriciyken, ilüzyonlar ayırıyor, farklı dünyalar yaratıyor.

Bu yaşamda gerçek ve ilüzyon – ya da rüya- birbirinin ayrılmaz bir parçası, aynı dal ve gölgesi gibi. Her gün gerçek anları deneyimleyerek yeni hikayeler yazıyor, yeni rüyalar yaratıyoruz. Belki de huzur, dinginlik, mutluluk gibi hislerle tanımlayabileceğimiz bir yaşam kalitesini yakalamak tam da bu ikisinin farkında ve ayırdında olmakla ilgilidir. Yani her daim kendi yarattığımız bir ilüzyonun, kendi yazdığımız bir hikayenin parçası olduğumuzun ve aslında bizi birleştiren, tüm evreni ve her varlığı birbirine bağlayan gerçeklerin ya da gerçeğin bir olduğunun farkında olmak. Belki de bu ilüzyon ve onun getirdiği bağımlılık ve acılardan kurtulmak için gerçek bir özgürlük kapısı bu farkındalıktadır.

E tamam da abla (hiç Zen bir ifade olmadı farkındayım), nasıl bu gerçek anları daha çok tecrübe edeceğiz, nasıl erişeceğiz bu ermiş duruma diye sorabilirsiniz haklı olarak. Ben çizimin içine tamamen dalmışken, onun bir parçası olmak, çizimle akmak bunu fark ettirdi, bir gölge beni nerelere getirdi bakın.

Siz de belki çizeceksiniz, belki yürüyecek, belki şarkı söyleyeceksiniz, ya da ne yapıyorsanız onu yapacaksınız – ama yaparken tamamen orada, ne yapıyorsanız onun içinde, anda olarak, onun bir parçası olarak yapın. Öylesine ki siz o resim, yol, şarkı olun, anda olun, onun içinden kendinizi gözlemleyen olun. Yüzde yüz orada olun.

Sadece olun ki gerçek size rüyanın perdeleri ardından, gölgelerin arasından yüzünü göstersin. Ve gerçeğin hafifliğinde süzülün gidin, şimdinin sonsuzluğuna…ve gerçeğin ışığında taze hikayeler, yeni seçimler yaratabilin her an yeniden.

Teşekkürler sevgili muhteşem çarpık gölge!

"sis" kimsiniz?

2010-11-07T16:41:00.002+02:00

1
beni sise götürün.
dedi içimdeki çığlık…

2
önce deniz gitti, sonra binalar gitti.
sonra ben gittim.

3
denizin ortasındayım ama deniz yok
kayığın içindeyim ama kayık yok
sadece sis var
ıslak serin buğulu
dalga dalga
iliklerimde ama ben yokum
sadece sis.
var.

4
bir daha bulunmamak üzere
siste kaybolmak,
istiyorum.

5
konuşmak istedim
sisle -
ses çıkaramadım.

6
sis denilen
bu hayat içinde
yol bulma derdi olmaksızın
teslimiyet içinde
el ele
yan yana
görmeksizin göz göze
sevgi içinde -
olabilir miyiz
“sis”inle.

7
“sis” kimsiniz?
…
kimseniz kimsiniz kuzum.
“sis”siniz.
yeter.

elif harikalar diyarında...

2010-11-05T23:00:00.004+02:00

sonbahar rüzgarının çimenleri yumuşakça okşamasını,

sonbahar güneşinin ağaçları ve içimi ısıtarak ışıtmasını,

sonbahar kuşlarını,

yere düşen tek yaprak sesini,

sonbaharı seviyorum.

ağaçta, kuşta, parkta, bahçede, dağda, suda, güzel sonbaharı soluyabilmek, doğayı yaşayabilmek ne büyük nimet!

şükürler olsun...

dağ taş sevgi...

2010-10-26T21:42:00.003+03:00

bir varmış bir yokmuş...ıldırı (erythrea)'da bir sonbahar öğleden sonra taşların kalbi yosun tutmuş, dağ taş sevgi olmuş...mecnun misali kendini dağlara vuran ağaç perisi, peri masalı o ya, kalbinin sesini duymak için çıktığı yolda, sonbahar güneşi, rüzgar, ege denizi ve dağlarla elele vermiş bir şarkı tutturmuş. şarkı demiş ki dağ taş yer gök sevgi, sen yeter ki kulak ver...

ışıktan gelen...

2010-10-12T15:44:00.003+03:00

güneş ışıktan kalemiyle
yazıyor
Boğaz’ın üstüne
denizin üstüne
yazıyor siliyor
yazıyor siliyor
sadece kendi anlayabileceği bir dilde
daha yazarken
içine alıyor deniz
her kelimeyi
tüm kelimeler aynı
hepsi güneş kadar parlak
bir var bir yok
hep var hep yok
güneş ışıktan kalemiyle
her an yeniden yazıyor

kıyıdan sadece izleyen gözlerim
önünden
bir kelebek bir kelebek daha geçiyor
bana bakan güneş
ben denizde bir ışık
yazıyor da yazıyorum
sadece kendi anlayacağım bir dilde
bir var bir yok
hep var hep yok

bir martı uçuyor
denizde ışıktan yıldızlar
bir yanıyor bir sönüyor.

bir eylül akşamı (ya da eylül'de gel)

2010-09-09T22:53:00.003+03:00

bir yerde hala

ve hep

mükemmel bir günbatımı

var

...

eylül akşamı,

sonbahar rüzgarı,

bizi üşütüp

tatlı tatlı ısıtırken içimizi

akşam güneşi alaca yüzümüzde

sahildeyiz

...

her şeyi geride bırakmışız

almışız her şeyi önümüze

kumsalda

iri taşların üzerinde geziniyor- ken

beyaz, gri, sarı, pembe, siyah, kiremit

yılın üç mevsimini görmüş geçirmiş hepsi

kışı baharı yazı

hazırlar,

gitmesi gerekeni uğurlamaya

...

işte bu diyoruz

işte bu!

geldik hep birlikte kutlamaya,

biraz hüzün belki-

karışsa da martı ve kırlangıç seslerine

onlar biliyorlar,

uçuşlarından belli

her gün

her yerde

mükemmel bir günbatımı

var.

...

ve bırakıyoruz

bu eylül akşamına,

bizi nereden alıp

nereye götürecekse

oraya

götürsün diye...

akşam güneşi, rüzgar,

denizin sevdiği taşlar

hepsi biliyor

...

belki de sade bu alaca ışıktır,

gün giderken

bize hatırlatan

kalbin yolunu.

bilmemenin dayanılmaz hafifliği

2010-08-30T22:40:00.002+03:00

nadiren baktığım televizyonda rastladığım bir talk-show’un spikerlerinden biri ötekine “peki bu konuda bir fikrin var mı?” diye sorunca, zaten kendi düşüncelerinin önemiyle gaza gelmiş öteki hemen söze girişti “birçok konuda olduğu gibi tabii ki bu konuda da görüşlerim var”…

etrafımda da içine düştüğüm çok bilen insanlardan, her konuda bir şey bilen, görüş beyan eden, tanıyan, bilen, bildiren, yargılayan insanlardan yorgunum. bakıyorum da öylesine bir heves, heyecan ve gaza gelme durumuyla atlanıyor ki konuşmaya, hemen araya laf sıkıştırılsın, bilgi yargı düşünce attırılsın – adeta mikrofon tutulmuş televizyona röportaj veriliyor modu. neden bu kadar önemli bir görüşümüzün olması, görüşlerimiz neden bu kadar değerli??? ve neden her şeyi bilmek zorundayız?

alternatif olarak konuşurken sessiz kalmak, karşındakini veya konuyu ilk defa duyuyormuş gibi dinlemek, ve bir görüş bildirmeden durabilmek mümkün mü? azcık bu çok önemlilik duygusundan feragat etmek? adeta dünyayı ilk defa tanıyan bir çocuk saflığı, heyecanı ve merakıyla dinlemek her seferinde mümkün mü?

belki o zaman getirdiğimiz önyargılarla, filtrelerle, önceden oluşturulmuş fikirlerle değil de taptaze bir açıklıkla gerçekten dinleyebilir, ve bekleğimizi değil de yepyeni bir şeyler duyabiliriz. ve geçmişten getirdiğimiz duyguların yükünü değil de o anı hissedebiliriz. gerçekten karşımızda ve kendimizde yeni dünyalar keşfedebiliriz.

çocuklar gibi bir hayret ve hayranlıkla hayatı tecrübe etmek… Jennifer Posada’nın tarifiyle “aynı kalacağını veya aynı anlamı olacağını varsaymaksızın aynı şeye tekrar tekrar bakabilmek. bir şeyi birkaç kez tecrübe ederken kendinizi her seferinde aynı sonucu verecek beklentisine kısıtlamamak. ve her anın getirdiği olasılıklardan korkmak yerine olasılıklara aşık olmak”. böylesine bir heyecanla her anı tecrübe etmekten bahsediyorum.

Ya da ya da? bir minval üç maymun gibi biraz konuşmasak, biraz duymasak, biraz görmesek, ama konuşmaz, duymaz, görmezken dinlesek, hissetsek ve karşımızdakini anlamaya çalışsak mümkün mü? şöyle arkaya yaslanıp da görüş bildirme sorumluluğundan uzak dinlesek, dinlensek, hafiflesek olmaz mı? aceba?

Ya da Bejan Matur’un dediği gibi bıraksak kendimizi başka tür bir sessizlik denizine:

Bu sağırlık
Cennet değilse
Nedir?
Nedir bu duymamayı yapan
Tamlık?

…rica edeceğim sormayın, bilmiyorum.

karpuz meselesi...

2010-08-04T19:07:00.004+03:00

Karpuzu özlüyorum…yaz ortası her yerde karpuz varken nasıl diyebilirsiniz, nasıl?

Tek başına yaşamanın sonuçlarından biri benim için eve karpuz alamamak: yani tabii ki alınabilir fakat koca karpuz durumu olduğu için ya bütün hafta yatıp kalkıp karpuz yemek, bu güzelim yaz meyvesinden bezmek, karın şiş dolaşmak ya da tuvalete taşınmak var ya da en içimi acıtan karpuzun bozulup heba olması, çekirdek kabuk sinek vesaire vesaire…

Git restoranda karpuz ye diyebilirsin, nadiren yapıyorum ancak orada da belki çocukluk, gençlik günlerinden kalma bir düşünce geliyor: şimdi meyveyi evde yersin zaten, restoranda dışarıda yiyeceksen bir tatlı ye…buyrun bakalım. Ve birden çocukluğumun meyve bolluğu günlerine ışınlanıyorum…

Eve kasayla mandalina, elma alındığı, pazar filelerinin dolup taştığı, her akşam yemekten sonra koca bir meyve kasesinin gelip babamın annemin soyduğu doya doya meyve yediğimiz günler. Zengin miydik, hayır hiç değil, ama sanki yaşamlar biraz daha mı zengindi – süpermarket yerine pazarlar, bakkal, manav, kasap vardı, her biriyle gelen bir insan, yaşam, bakış çeşitliliği, her şey sanki daha ucuzdu ve hayat daha mütevazi ve mutluydu. Yani içsel bir bolluk hissi vardı belki de, başka bir samimiyet. Şimdi haklı olarak pratik ve ucuz olsun diye gittiğimiz markette çeşitlilik var ama her şey çok uzak, meyve-sebze raflarıyla bakışıyor, içim sıkılıp kısa mekanik alışveriş yapıp çıkıveriyorum genelde, becerebildiğimden fazla bir seçenek sunuyor bana zaten. Oturduğum yerde de güvenilir bir manav yok, olan samimiyetsiz, kazıkçı geliyor filan filan derken şehir hayatının yaşamdan yabancılaşıp sıkışıp kalmaları arasında ben de kayboluveriyorum çoğu kez. Bazen pazar yapıyorum ve mümkün oldukça küçük esnaftan almaya gayret ediyorum ama her zaman da bunu için ek gayrete gücüm olmuyor, yenik düşüyorum içimdeki şehir canavarına.

Bir de tabii kendi başına o karpuzu taşıma meselesi var o ayrı bir engel – güvenilir manav olsa sipariş et eve getirsin değil mi, yok – zaten özürlü olduğumuz bir konu da eve sipariş, hizmet ettirme, hizmeti ayağına getirtme durumu nedense; bu başlı başına ayrı bir konu. Oturduğum semtten karpuzcu geçmiyor, biliyorum hala var karpuz kavuncunun geçtiği mahalleler, ve inip alıveriyorsun ya da yukarı getiriyor eskisi gibi (mi?). Öte yandan ecnebi memleketlerde raflarda dilim karpuz satılıyor, ama bir türlü alamıyorum o dilim karpuzu aah…

Bu kadar bıdı bıdıyla zaten sen karpuz yeme otur oturduğun yerde diyeceksiniz doğrudur. Ama yazarken yeni ve bence dahiyane bir fikir geldi aklıma – vee bunu bulduğum bu günü yani 4 Ağustos’u Karpuz Bayramı ilan ediyorum:

Karpuz Bayramı’nda benim gibi isteyen ve alabilen herkes karpuz alıyor, kesiyor-kestiriyor ve bir kısmını ev halkına ayırıp gerisini ihtiyacı olan konu-komşuya dağıtıyor, şifa niyetine, isteyen Karpuz çekirdeklerine bir bereket duası okutturup bunları da kurutup kışın çitleyebilir, dağıtabilir, cüzdanına koyabilir.

Bu sıcaklar bizi ne hale getirdi sevgili dostlar, umarım benim saçmalamalarım karpuz boyutunda kalır, aman yine de sıcakla sinirlenerek değil kendi acayipliklerimize gülüp eğlenerek hoş bir sada içünde geçirelim şu yazı…

Hepinizin Karpuz Bayramı’nı kutlar, sulu tatlı bolluk içinde bir yaz dilerim cümlemize…

p.s. böylelikle pek çok kişiliğimden karpuz saplantılı olanıyla da tanışmış oldunuz efenim, evet böyle de bir ben var, benden içeri...Allah'ın izniyle daha içerilere de ulaşacağız.

ağaç tekerlemesi

2010-07-10T14:09:00.003+03:00

bu ağaç nereye uzanır
yere mi göğe mi
yer de bir gök de bir
mi?
bu ağaç nereye uzanır
bu ağaç niye uzanır
yer de bir gök de bir
ise

olduğu yerde
dimdik
durmak için
hem yerle hem gökle

olduğu yere
varmak için
hem yerle hem gökle
bir olmak için

bir

olmak

için.

sabah kuşu

2010-07-06T21:22:00.001+03:00

Son zamanlarda uykularımın azizliği sebebiyle sabahın ilk ışıkları öncesinde kendimi uyanık buluyorum…ve birkaç seferdir fark ediyorum: gün ışırken gecenin sessizliğinden sabaha geçiş, balkonumun baktığı ağaçlardaki bir kuşun ötüşüyle başlıyor. “Sabah kuşu” diyorum ona, ilk o ötmeye başlıyor, belki yarım saat tek o ötüyor, ve uyandıkça diğer kuşlar katılıyorlar.

Sabah kuşu her sabah gün doğarken, sadece sabah olduğu için ve sadece bir kuş olduğu ve uyandığı için ötüyor, olduğu gibi ve o olduğu için her sabah aynı neşe ve enerjiyle kendi şarkısını söylüyor. Sadece varlığının bir parçası ve doğal bir ifadesi olarak ötüyor.

Sabah kuşuna teşekkür ediyorum ve uyanık kalan bedenime, onun ötüşünü duymama imkan verdiği için…
ve sadece elif olarak yeni bir güne başlamanın yeterli olduğunu,
hiçbir şey yapmadan sadece var olmamın bile değerli, yeni bir günü kutlayarak başlamak için yeterli olduğunu bana hatırlattığı için teşekkür ediyorum.

sabah ezanıyla gün ağarırken ben yavaştan tekrar uykuya dalıyorum, sabah kuşu ve içimdeki kuş elele veriyor, şarkı söyleyerek semalara yükseliyor.

dere boyu...

2010-06-20T15:16:00.003+03:00

1
helikopter böcüğü
dere üzeri
kavak sesleri
dere üzeri
inek çanları
dere üzeri
şimdi iki helikopter böcüğü
dere üzeri
çanlar, kuşlar, kavak, dere,
helikopter çift
neşe üzeri
hayat
huzur üzeri...

burada helikopter böcüğü
varken
Taksim meydanında tepende
helikopter üzeri şehir uğultusu
ne işin var şeherde??
offf.

2
başımı öte yana çevirince
kırmızı kayık kıskandı
dereyle birlik yaptı
gelip sudaki ağaçların üzerine
kendini hatırlattı

merak etme
kırmızı kayık
seni unutmadım
içimdeki gidiş
sensin
kırmızı kayık.

3
hayat da
kavakların deredeki aksi gibi
bazen çok berrak
yaprakları seçilesi
bazen bulanık ve titrek
rüzgara, akıntıya, düşen yaprağa
teslim

hayat da
deredeki kavaklar gibi
bir hayalin aksi
ya da
rüyanın ta kendisi.
...
yine de
bir yaz günü
dere kenarı ağaç altında uyanmak
suya düşen yapraklara bakmak
ve yine
tatlı uykuya bırakmak
kendini
güzel.

4
şu Pazar sabahı
dere kenarı, kuş sesleri, kavakta rüzgar
varken
durup da
çim biçme uğultusunu
ittire kaktıra
doğanın şarkısına sokmak
ancak insana mahsus.

5
sanki ben dememiş gibi
derede motor üstüne motor
bir trafik
bir güç gösterisi
dedim ya
ancak insana mahsus...

tahta sal vaar,
kırmızı kayık vaar - ken...
peh!

beyaz özgürlük

2010-06-18T10:52:00.002+03:00

Uçsuz bucaksız bir beyaz, alabildiğine…sadece beyaz, yer gök su beyaz.
Zamansız bir çağda oturuyorum. Beyaza karşı, beyaz içinde.
Sonsuz. Sessiz. Beyaz.
Beklenti yok. Düşünce yok. Korku yok. Endişe yok. Yalnızlık yok.
Sadece. Beyaz. Var. Bu an. Var.
Ben. Varım.
Nefesim beyaz. Ben beyaz.

Çağlar öncesinde, çağlar ötesinde, beyaz ötesinde bir Eskimo.

Beyazı dinliyorum. İçimdeki beyaz, dışımdaki beyazla bir olmuş.
Ufuk yok. Gündüz gece yok. Sadece beyaz.

O an’dan başka yok. Gelecek, gidecek, oldu, olmuş, olacak yok.
Sadece kendimi dinliyorum, sadece beyazı dinliyorum.
Tüm sesler ve bütün sessizlik burada.
Derin bir huzur, derin bir sukunet, derin bir beyaz, derin bir boşluk.
Sadece. Beyaz. Kadar. Olmak. Kadar.

Yaşam. Bu an kadar beyaz. Tüm renkler, tüm anlar beyaz.
Kalbim kadar. Evrenin kalbi kadar.
Beyaz.
Tek nefes. Aaaaaaaaaah.

ikindi vakti...

2010-06-17T16:03:00.004+03:00

birden farkına vardım ki
en sevilesi
ikindi vakti

sanki günün en kayıp zamanı
en az tanımlanmış
en başıboş
en kendi halinde
en el değmemiş
ikindi…

ne sabah kuşların şarkısı
ne öğlen telaşı
ne akşam sefası
ne gecenin şiir içünde gizemli sırları
ben ikindimi isterim…
olduğu gibi.

herkesin unuttuğu
güzellik uykusu diye suçlarcasına kıskandığı
kendimden kendim için çaldığım
içimdeki gizli hediye
ikindi vakti…

yaz sıcağında bir ağaç gölgesinde
tembel uyku
kışın nerede bulursan
koşuşturmadan uzak
bir kuytu
kedi gibi bencil
zamanlar içinden kendime verdiğim
hak, ikindi vakti…

günün gizli sukuneti
içine saklanılası
kaybolunası yeşil vakti
elinde olmadan teslim alan
doyasıya bırakma hali
istediğin kadar uzun
istediğin kadar kısa
zamansız bir hayal alemi…

en sevilesi gizli cennetim
en özgür - belki de
İkindi vakti…

karanlıkla ışığın dansı - Grande Finale?

2010-06-17T15:30:00.004+03:00

Dolmabahçe’de bir akşam vakti.
Lambanın gölgesi ağaca düşmüş.
Lamba’nın gölge’si.

Takılıyorum, takıldım. Ne acayip.

Işıktan karanlıktan, lambadan gölgeden geçtim.
Ağaca vardım. Bir anda.
Kucakladım gündüzün güneşiyle beraber lambanın gölgesini.
Kucakladım gecenin karanlığıyla lambanın ışığını.
Köklerimi toprağa, başımı göğe verdim.
Ağaca vardım, ağaçta kaldım, ağaç oldum.
Hepsini, her şeyi içime aldım. Dimdik durdum.

Durdum.
Hem yamuk, hem dimdik.
Kendim gibi, ağaç gibi.

Dolmabahçe’de bir akşamüstü akşam güneşiyle uyandım.
Ağaca vardım.
Olduğum yerde yeni yollara çıktım.
Lamba, fener, ışık içimde…
Gölgem, karanlığım hepsi yanımda…
Yola çıktım, yol oldum.
Ağaca vardım.

Ağaçla var’dım.

akşam türküsü

2010-06-15T21:42:00.002+03:00

kırlangıç zamanı
akşamda
yuvaya dönüş şarkısı söyler
uzak camlar akşamı
tatlı kırmızıda bekler
gözüm uçan kuşlarda
içimde tatlı hazan
kalbim her daim hazır
kanatlanmayı bekler

ve ben dinlerken
balkonumda
martıyı, kargayı,
kumruyu, serçeyi,
ve çığırtkan kırlangıcı
onların şen sohbetine
kalbim katılmak ister
nedir bu telaş
günün son ışıkları mı
kapanış şarkısı mı
son vapuru yakalayış mı
bilemem...
akşamın gölgesi
ağaçların sessizliği
kuş seslerini karanlığa gizler
ve tatlı bir esintiyle gelen
yaprakların müziği
yaz akşamına eşlik eder

içimdeki pırpır
yavaşça kıyıya yanaşırken
tekleyen balıkçı motoru gibi
akşam güneşiyle gelen
durgun sular gibi
gecenin sessizliğinde
kendiyle buluşmayı bekler

kuşlar gibi benim de
örtüm
ağaçlardır
sanmayın karanlıkta
yaprakları siyahtır
yeşil dokunur cana
gönül dökülür dile
ağaçlarla yıldızlar
gece konuşur bana
sessizliğin içinden
bir sevgi şarkısı hatırlarım
beni uzak diyarlara götüren
kalbi yuvaya getiren
ve daha, sabah ezanı demeden
başlayan
kuşların şarkısı
sevgiyi neşeye
neşeyi güne
beni kendime kavuşturur
her gün
her sabah
yeniden.

bir kapıdan daha geçerken...

2010-06-08T23:59:00.004+03:00

kırk küp kırkının da kulbu kırık küp

kulbu kırmak yetmedi

masal burada bitmedi

bu can küpe sığmadı

küp kırıldı oyun bozuldu

her bir küpten

kırk tane kelebek

semalarda süzüldü

küpler kulplardan geçtik

nice kapılar açtık

artık kalp zamanıdır

asıl masal şimdi başlıyor

cümlemize rastgele...

...

deyip de candostlar niyetimizi dökelim, yeni yolumuza başlayalım. her kapı bir başkasına hepsi de içimize açılsın, güzellikler saçılsın. ben bu kapıdan geçerken biliyorum ki hep birlikte geçiyoruz, hep birlikte açıyoruz...iyi ki varsınız, iyi ki gönüller bir dostlar.

yaş kemale ererken, bizler kalbe varalım, bu dünyaya ne olmaya geldiysek onu bilelim, bir olalım, sevginin sesi olalım. nice senelere, nice kapılara...

...

...
"cunun şehrinde bir gün:

deliler meclisinde kılı kırk yaran bir mecnun. aklını başından alan leylasının sorusuna cevap arıyor noktami eliften gelir yoksa elif mi noktadan diye ?

sonra cunun şehri bulunur ve deliler arasında kırkıncı gün sonunda şöyle bir diyalog başlar.

- peki elif nedemek ?

- kainattaki realiteler .

- asıl olan hangi harftir ?

- elif

- bu harf neyin aslıdır ? varlığın mı, hadiselerin mi ?

- varlığın değil hadiselerin aslıdır.

- elifin aslı nedir peki ?

- nokta

- elife mi yoksa noktaya mı varlık diyorsun ?

- noktaya. nokta sessiz varlıktır. ancak elif ile konuşur.

- öyle ise iki tane varlık var.

- hayır. elif ve nokta birdir.

- peki elif nasıl meydana geldi ?

- bunu sözle anlatmak mümkün değildir.

- bir benzerini göstererek anlat

- eşi ve benzeri yoktur.

aradan zaman geçer ve mütehayyir cebinden bir balmumu çıkartır. oradakilere göstererek :

- ey cemaat işte nokta dedi. sonra onu nefesiyle ısıtıp uzatarak .- işte elif, dedi." (Amak-ı Hayal'den)

masalların masalı

2010-06-04T12:15:00.003+03:00

Su başında durmuşuz
çınarla ben.
Suda suretimiz çıkıyor
çınarla benim.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınarla bana.

Su başında durmuşuz
çınarla ben, bir de kedi.
Suda suretimiz çıkıyor
çınarla benim bir de kedinin.
Suyun şavkı vuruyor bize
çınara, bana, bir de kediye.

Su başında durmuşuz
çınar, ben, kedi, bir de güneş.
Suda suretimiz çıkıyor
çınarın, benim, kedinin, bir de güneşin.
Suyun şavkı vuruyor bize
çınara, bana, kediye, bir de güneşe.

Su başında durmuşuz
çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarın, benim, kedinin, güneşin, bir de ömrümüzün.
Suyun şavkı vuruyor bize
çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

Su başında durmuşuz.
Önce kedi gidecek
kaybolacak suda sureti.
Sonra ben gideceğim
kaybolacak suda suretim.
Sonra çınar gidecek
kaybolacak suda sureti.
Sonra su gidecek
güneş kalacak,
sonra o da gidecek.

Su başında durmuşuz
çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz.
Su serin,
çınar ulu,
ben şiir yazıyorum,
kedi uyukluyor,
güneş sıcak,
çok şükür yaşıyoruz.
Suyun şavkı vuruyor bize
çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze.

Nazım Hikmet , 7 Mart 1958, Varşova - Şvider

hepimiz köpeğiz - part 2

2010-05-20T22:58:00.003+03:00

galata meydanında
nalları dikmiş bir köpek
belki sadece yatıyor
belki sadece
ölüp
dirilecek
yeniden
her günkü gibi

en sevdiğim sensin
meydanda yatan köpek
ve siz
sokak köpekleri
ölesiye özgür...

(ve aç - belki de sevmeye ve sevilmeye)

Karanlıkla Işığın Dansı 2 ya da Gerçekler Acıtır

2010-05-08T12:24:00.003+03:00

Egon Schiele

1890-1918

...

nereye döneceğimi şaşırdım / her taraf ayna / olunca
yansımalar gözümü kamaştırır / göremem
o zaman / kaparım gözlerimi / içime dönerim
karanlıkların altında / daha iyi görebilirim / içimdeki ışığı
bir tek o var
bana yol gösteren
bir de kalbimin sesi.

Gustav Klimt ve Egon Schiele’nin eserlerini yakından görme fırsatım oldu yeni. İkisi de içimi derinden harekete geçirirken tekrar düşündürdü karanlık ve ışık üzerine. Klimt rüyanın ve bilinçaltının, belki de feminenin ressamıysa, Schiele bir anlamda acının, gerçeklerin, maskulenin ve daha sert bir enerjinin ressamı gibi. Klimt ışıksa, belki Schiele karanlık – ama ışığın içinde karanlığı ve karanlığın içindeki ışığı görebiliyorsun her ikisinde de. Hayat da böyle bir şey, böyle bir iç içelik ve bütünlük, bakmayı, görmeyi bilebilirsen.

Ve belki Schiele’yi daha çok kalbime koydum – acıyı tercih ettiğimden değil. Son zamanlarda evrene bir “gel gel” ya da “getir bana gerçekleri” demişliğim var, çünkü ancak gerçek olabilirsem, gerçeklere bakabilirsem ve kendimi gerçeğimi görebilirsem ve kabul edebilirsem, ancak o zaman gerçekten özgür olabilirim. Yolum böyle. Ve yolum böyle iken, dürüst ve cesurca niyet etmişken evren de anlıyor ve cevap veriyor her zamanki hassas kulağıyla. Ve birer birer ya da perde perde getiriyor kucağıma. Geçmişimin acılarını görüyorum farkında olmadan bugünün gerçeği sandığım, o yüzden koyduğum duvarlarımı görüyorum, kendimi kıstırdığım yerleri görüyorum ve birer birer yıkıyorum, en azından yıkmaya çalışıyorum, acıyarak özgürleştiriyorum onları ve kendimi. Biliyorum altta özümde neşe var, bende ve tüm evrende.

Şu her yandan medyadan toplumdan kulağımızı tıkayan sözlerden biridir “gerçekler acıdır”, büyük bir yalan. Hayır gerçekler acı değildir, gerçekler “gerçek”tir ve bazen acıtabilir. Hayat boyu acıtmasın diye bilinçli veya bilinçsiz kaçtığımız gerçekler birikir birikir ayağımıza pranga sırtımıza yük olur, kendimizi taşıyamaz olur hayatın bize verdiklerini göremez alamaz oluruz.

O yüzden varsın acıtsın gerçek beni, acı geçer, sevgi kalır, gerçek kalır. Kalbim acıyabiliyorsa hala gerçekten, hissedebiliyorum demektir köküne kadar. Ve gerçekten ağlayabilirsem, sevebilirsem ağlayan yanımı o zaman gerçekten gülebilirim ve gülüşüm yalan olmaz, sesim ve kahkaham başka tınlar bu dünyada.

Birhan Keskin demiş ki:
“Rüyaevi bu
Kapısında tuhaf bir numara
İsteyen çıkıp istediği yere gidebilsin diye
Ama kapılar insana, çıkıp gitsin diye mi girsin diye mi
Rüyada bile olsa.”

Ne hayal alemine kaçmak ne acı gerçekler edebiyatına sığınmak ikisi de beni kurtarmaz dostlar. Rüyadayız, mekanımız burası ve tek gerçek olan “an”lar. Her an sonsuzluğa açılan bir kapı. Ve belki de bunun için kapılar, içeri dışarı meselesi değil, geçip görelim diye, fark edelim diye hem nerede hem rüyada olduğumuzu.

Yeter ki farkında olabileyim, uyanık olabileyim ve sevgiyle, gönül gözümle görebileyim kendimi ve gerçekleri, ben buna niyet ediyorum. Sevgiyle geçebileyim kapıdan, her an tekrar sevgiyi seçebileyim ama gerçekleri görerek.

2010-04-27T09:33:00.002+03:00

"Olduğunuzu düşündüğünüz kişi olmak zorunda değilsiniz."

- Jeff Bridges

Hepimiz köpeğiz...

2010-04-18T23:48:00.002+03:00

Şu acayip dünyada hayvanlara ve bitkilere insanlardan çok daha yakın hissettiğim zaten artık herkesin bildiği bir durum da, özellikle son birkaç yıldır sokak köpekleri ayrı bir yakınlıktalar bana. Onların o koşulsuz ve özgür kendilerini sevdirme, sevgi gösterme halleri kalbimi dolduruyor, her seferinde parkta sokakta ne zaman ihtiyacım olsa bir tanesi gelip benim köpeğim oluyor, sevdiriyor, ağlarken elimi tutuyor, başka tür bir iletişim. Bu yüzden de her gördüğüm sokak köpeğine ayrı bir ilgiyle bakıyor oldum iyice.

Bir süredir Taksim meydanında AKM’nin önünde beyaz, beyazlı sarılı genelde üç sokak köpeğinden kurulu bir mini çete oluştu, çoğunlukla bir kenarda uyukluyor veya hafif dolanıyorken görüyorum ama bazen de o meydanın bütün gürültüsünü neredeyse bastıran bir ateşli havlama korosu halinde yakalıyorum.

Geçen akşam da yine delice havlıyor oradan oraya koşuşturuyorlardı. Durup baktım (tabii aslında olay öyle olmuyor, sadece bakmakla kalmıyor ve onlara neler oluyor diye soru sorar konuşurken buluyorum kendimi sesli olarak, tabii diğer geçen insanlar da bu acayip kadını) – bu sefer ki hedef, bir yürütücü tarafından akşam gezmesinden dönen tasmaya bağlı bir ev köpeğiydi. Bizim çete deli gibi koşturarak epey havladılar arkasından, sınırlarını kendi bölgelerini koruyorlar akıllarınca. Hani diğer köpekcik de havlıyor ama bir şey yapabileceği yok, bağlı ve sahibi hadi hadi diye götürüyor zaten.

Şimdi burada bizim köpekler var olmayan bir sınırı, gerçek bir tehdit oluşturmayan bir düşmana karşı koruma güdüsüyle panik ve taarruzdalar. Düşünüyorum çoğu kez bizler de böyle yapmıyor muyuz? Alışageldiğimiz, içerisinde kendimizi güvende zannettiğimiz koşulları korumak için çoğu kez sınır değil duvar koyuyoruz, korkularla sıkıştırıldığımız bu sistemde tanımlı olmayan, tanıma uymayan, belirsizlik yaratan her şeye hayır diyoruz ve gürlüyoruz karşımızdaki insana, olaya, her neyse veryansın ediyoruz. Öylesine çocukluktan, hatta atalardan gelen korku kalıplarıyla şekillenmişiz ki otomatik tepki veriyoruz. Bazen gerçek bir tehdit olmayan basit bir yorum bile bize bir saldırı gibi geliyor ve hoop kalkanlar yukarı, makinalı tüfekler ateş…

O hayali sınırı gerçek olmayan bir tehdite karşı koruyan köpekler doğal ortamlarından çok uzakta bir şehir ormanında yaşam mücadelesindeler. Çoğu insanlar gibi – kendi özümüzden uzaklaşmış, kendi doğasını ifade etmek ve yaşamakta çok zorlanan bizler gibi. Belki bizler de kendi özümüze dönebilir, doğamızda olanı yaşamak için kendimize izin verebilirsek, o zaman farklı bir noktadan korkuyla değil de sevgiyle seçimlerimizi yapabilir, kendi bütünlüğümüz içinde doğru sınırları koyabiliriz. Ya da kendimizi koyduğumuz tüm yapay sınırlardan özgürleştirip içimizdeki gücü ortaya çıkarabiliriz.

Bir de bu harika köpeklerin hayran olduğum başka bir özelliklerine bakalım: Yine aynı Taksim meydanında etrafta trafik, koşuşturma kıyamet koparken en işlek yolun ortasında bir köpeği harika bir uyku çekerken kimbilir kaç kez görmüşümdür. Aslında çok kuvvetli duyularıyla belki tüm tehdit oluşturan unsurlardan fazlasıyla haberdarlar ama aynı zamanda adeta kendilerini paralel bir dünyaya çekebiliyor, huzurla o kaos içinde uyuyabiliyorlar. Adeta farklı bir gerçeklik yaratıyorlar kendilerine.

Bu şehrin karmaşasında ve sistemin dayatmalarının arasında kendimiz için farklı bir gerçeklik yaratmak mümkün mü bu sokak köpekleri gibi? Herhalde bu dışarı bakarak değil de içeri bakarak olacak bu, olmamız gerektiği gibi veya sistemin bizi tanımladığı kutucuklarla değil de neysek o olmaya izin vererek, içimizdeki huzurlu alanı bularak olabilecek bir şey ancak.

Bunların hiçbiri kolay mı diyeceksiniz değil – ama olmadığımız biri olmaya harcadığımız onca enerjiyi birazcık kendimiz olmaya harcasak, en azından izin verebilsek kendimize biraz kimbilir ne harikalar çıkacak ortaya…

Sokak köpeklerimden nerelere geldik. Eskilerden birileri bulutlar koyundur demiş, benim gibi bir deli çıkıp köpeğiz diyor, peki bu insanlar kim ola ki?

Çocukluğumuzun en muhteşem savaşçıları Üç (ya da Dört) Silahşörler gibi aslında: Hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için…ama önce kendimiz olarak.

ilahi adalet üzerine notlar

2010-04-17T10:49:00.002+03:00

Kendi bütünlüğümüzü bulursak ancak evrenin doğal olarak mükemmel işleyen adil düzeninin bir parçası oluruz, ve gerçek adalet yerini bulabilir, biz de ihtiyacımız olan huzuru.

Kendimiz olmaya izin verirsek aslında, doğal olarak adil olabileceğiz, bu seçimler önümüze çıkmayacak anlamında gelmiyor, çıkacak tabii yol ayrımları, ama kararı içimizde çok farklı ve çok daha net bir yerden verebileceğiz, suçluluk, utanç, korku gibi oyunlarla bizi kandırmaya çalışan egonun etkisinde değil, kalbimizin sesine kulak vererek, gönül gözümüzle vereceğiz.

yuvaya dönüş 2

2010-04-16T11:27:00.003+03:00

1
gecenin sukunetine bakabilmek isterdim
arka bahçemden
gündüz her kovuğunu bildiğim
gece yeniden keşfe çıktığım
ağaçlarım olsun
isterdim
ve samanyolunun sesini duyabilmek
ıhlamur kokuları arasından

2
varsın şehirde ufak bir bahçem olsun
çıplak ayaklarım
toprağa değdiğinde
bilirim
başımın üzerinde koca gökyüzü
ve ben
kuşlar kadar özgür
oracıkta başka diyarlara gidebilirim.

3
ben ki
kuşlar kadar özgür olmak isterim
neden hala
illa ki
yuvam da yuvam derim?

4
yuvayı yapan dişi kuş
bir şarkı tutturmuş
öyle bir ev olsun ki
içindeki ben
benden özgür olsun
yuva mı yapıyor yola mı çıkıyor
belli değil.

5
ayaklarım neden bir türlü yere basmıyor
toprak arıyorlar
ondan mıdır...

karanlıkla ışığın dansı

2010-04-09T14:02:00.003+03:00

içimde, kafamda, kalbimde, etrafımda hep karanlık ve ışığın ikiliği, karşıtlığı ve birlikteliği var bugünlerde…ve yazmak üzere oturdum bu sabah, fikirler ve bir sürü hisler var ama bir türlü yazıya dökemiyorum, evde dolanıp duruyorum, adım atamıyorum ilerleyemiyorum. derken arka odada balkon açık olduğu için üşüyen ayaklarımı ısıtmak üzere salon parkelerine gelen güneşte yalınayak buldum kendimi. çocukken zor ısınan evimizde çok yapardım bunu, o pencerenin önündeki divanda küçük ayaklarım ve gelen güneşin o tatlı sarısını, sanki ayaklarımı değil de bütün olarak beni sevgiyle kucaklar gibi ısıtışını unutamam. Bu sabah da salondaki güneşin bana iyi geldiğini fark edince kendimi alıp oraya taşıdım, yazıma burada devam etmek için. Ve kelimeler dökülmeye başladı…

ve işte içimizdeki karanlıkla ışığın birlikteliği bu kadar açık ve basit değil midir aslında. hani ışığa arkamızı dönersek, omzumuzdan süzülen ışık gölgemizi, içimizdeki karanlığı gösterir bize, ve bu yansımada görüp de farkına varabilirsek içimizi acıtan yaraları, korkuları, bu acıyı kabul edebilirsek belki içimizdeki bu tezatlıktan doğar doğal olarak ışığı bulma, ışığa gitme arzusu. aynı karanlık bir kovuktan ışığa uzanan bir çiçek gibi, izin verirsek kalbimize biz de doğal olarak buluruz o içimizdeki ışığı. Yüzümüzü ışığa döndüğümüzde her yer aydınlanır, görürüz ki aynı ışık bizi ve doğayı, var olan her şeyi sarıp sarmalar, aynı gerçek ve aynı sevgi ısıtır hepimizi. Ve işte bu karanlıkla ışığın dansıdır belki, ruhumuzu hep daha aydınlığa taşıyan, yeter ki içimizdeki şarkıya kulak verip, bu şarkıyla dansetmek için kendimize izin verelim.

Karanlıkla ışığın birlikteliği ne kadar gerçek ve ebediyse, bize verilen seçim yapabilme gücü de o kadar gerçek ve bir nimet. Karanlığın bize hizmet etmesine izin verip, her seferinde bu noktadan tekrar tekrar ışığı seçmek bizim elimizde. Benim ayaklarımı ve kendimi salondaki güneşe taşımam kadar kolay aslında. Her şeye ve herkese rağmen koşulsuz sevmeyi, ve kendi gerçeğimizi, ışığı aramayı seçmek de bizim elimizde. Özümüz bunu biliyor her zaman, izin verirsek kendimize, içimizdeki o sesi dinlemeye, o ışığın yolunu her zaman fısıldıyor kulaklarımıza.

Zen bahçelerinde en önemli unsurlardan biri bahçenin doğadan ilham alması ve yansıtmaya çalışmasıymış, yani taşlar, kuru dallar da çiçekler kadar önemliymiş zen bahçelerinde, doğadaki farklı unsurların uyumlu birlikteliği gibi. Biz de bahçemizde kaktüsleri, taşları ve de çiçekleri, ve de ağaçları birlikte yetiştirebiliriz, hepsini ayrı sevip hepsinden ayrı beslenebiliriz. Belki bazen bakım yaparken elimize kaktüsün dikenleri batabilir, canımızı yakabilir – o zaman da gidip devamlı elimizi kaktüse batırmayız, doğal olarak biz de canımızı acıtacak bu tecrübeyi değil de onu uzaktan sevmeyi, kabul etmeyi ve çiçekleri koklamayı, toplamayı seçebiliriz. bahçemizden ruhumuzu besleyecek şekilde yaşam neşesini büyütmeyi öğrenebiliriz.

bir ağacın gölgesi ne güzel gösterir onun güzelliğini bütün haşmetiyle…ve karanlığımız özümüzdeki önüne geçilemez aydınlığı…

nedense sözleri sevgili Faruk Nafiz Çamlıbel'e, bestesi Münir Nurettin Selçuk’a ait dinlemeye doyamadığım şarkının sözleri yankılanıyor kulaklarımda…

bahçemde açılmaz seni görmezse çiçekler
sahil seni, rüzgar seni, akşam seni bekler
gelmezsen eğer mevsimi nereden bilecekler
sahil seni, rüzgar seni, akşam seni bekler

beklediğimiz kişiler bizleriz demiş Hopi’ler, Ahoy!

dördüncü cemre

2010-03-25T14:46:00.002+02:00

1
dördüncü cemre
içime düştü
ben
yola düştüm
sessizliğin dolambaçlı yollarında
evimi ararken
bir şarkı çalındı kulağıma
yepyeni ve çok tanıdık
şarkıya ses verdim
sesimi takip ettim
beni kırlara götürdü
çimenlere yatırdı
rüyamda seni gördüm
gözlerinde ben
içimde sen
tatlı bir esinti
beni uyandırdı
elimi tuttun
ve
birlikte yürüdük
hayatımızın baharına...

2
zamansız olanım ben
aniden ve her zaman

öyle bir ok ki
kalbe saklanan
tek bir anda
sonsuzla cevaplanan

yolculuk benden banaysa
eğer
bu karşımdaki benden başka
kim olabilir?

Tarabya’dan denize dökülmek…

2010-03-16T13:46:00.004+02:00

Bir Pazar sabahı erkenden kendimi Tarabya’da buluyorum. Emirgan’dan öteye Boğaz’da yürüdüğümde sanki başka bir İstanbul’la buluşuyorum. Emirgan-Tarabya istikametinde kıvrılarak Boğaz’a karışan koyu yeşil, yeşile karışan deniz beni başka bir derinliklere çekiyor, kendimi bıraksam akıp akıp Karadeniz’e dökülüversem istiyorum. Ufuk, özgürlük, sukunet, martılar unutulmuş sözleri hatırlatıyor yıllar, belki çağlar ötesinden.

Burası neresi, ben kimim? Karadeniz’e dökülsem ne olur, sonuçta o da bir iç deniz değil mi düşüncesi geçiyor aklımdan ve bir an yüreğim sıkışıyor hafifçe. Sonra salıveriyorum kendimi, içimdeki denize.

İşte bu deniz, Karadeniz’den, okyanuslardan büyük, en yaşlı ormanlardan derin ve bazen dipsiz kuyulardan karanlık, bazen en güneşli günlerden daha aydınlık. Bu denizin semalarında en özgür kuşlar uçuyor, yine bu özgür kuşlar diplere dalıp hazine gibi balıkları neşeyle yakalayan, ve fırtına, lodos demeden kendini rüzgara teslim eden… Özgür kuşların çığlığı deniz ve rüzgarla birlikte ruhumun şarkısını söylüyor. Bilmeme gerek yok, duymak güzel…

Tarabya koyunda bir Pazar sabahı içimdeki denizle buluşuyorum. Bu suya karışmak, bu suda yıkanmak, bu denizle akabilmek ne güzel…

…ve Mevlana’nın sesi yankılanıyor gönül gözümde:

Sözüm sesim bir idir
Ne sen ne ben yer idir
Gökler yerler bir idir
Suya bakan kim idir
Sorma, yıkan aşk ile

Ey sevgili düşünme
Kalbim nasıl delidir
Sende olan delilik
Tüm cihanın evidir…

elbet bahar gelecek...

2010-03-12T15:26:00.003+02:00

elbet bahar gelecek
ve çiçeklerim açtığında
aşkın gözlerine bakıp
şarkımı söyleyeceğim
ve kuşlar
ve rüzgar
ve sen, eteklerimde
çimlere yatmış
dallarım arasında gökyüzü
bulutları seyre dalmışken

bir esinti

usulca

nefesine kokumu

dudaklarına çiçeğimi

konduracak

içindeki ebedi baharı hatırlatacak sana

beklenmedik bir heyecan

uyandıracak kalbini

elbet bahar gelecek

ve kendini kırlarda yanımda bulacaksın...

2010-02-14T10:56:00.000+02:00

yağmur ormanı

2010-02-07T16:45:00.004+02:00

su

bi-ri-kin-ti-lerinde

şehir

daha

yeşil.

yuvaya dönüş

2010-01-09T22:17:00.003+02:00

biri varsa
gitmesi gereken
bilin ki
önce ben gideceğim
bir ağaca hasretken

koşarak
uçarak
ormana
tek tek çalıları toplayıp
kuracağım
yuvamı
zor da olsa
belki uzun da...
olması gerektiği gibi olacak

daha bitmeden
bacası tütecek
ekmek kokuları gelecek
ve önünde
ağaçlar
kuş sesleri
rüzgar çanları
ve deniz kokusu gelecek

deli gibi koşarak
ağaçların
arasından
kayalıklarda bulacağım
kendimi
çılgın dalgalar
çığlığımı örtecek

ve deniz ağaçlar rüzgar ben
bir şarkı yazacağız
yuvaya dönüş için
ve yelkenlimi özgür bırakacağım
şarkımı söylerken
güneş gözlerimde
rüzgar yüzümde
dalga dalga deniz kokusu

biri gitmesi gerekiyorsa
bilin ki
ben gideceğim önden
tek tek
çalı çırpı
ne gerekiyorsa
doğaya açıp göğsümü
çığlık çığlığa bağıracağım
neşeyle
kendimden geçercesine
ve yelkenlim
gelmesi gereken
herkesi
getirecek yanıma.

garip ama gerçek

2010-01-01T23:56:00.003+02:00

“garip ama gerçek” çocukluktan beri bildiğimiz, duyduğumuz, rastladığımız bir haber kategorisi: “ister inan ister inanma, şaka gibi, inanılmaz, çok acayip, mucize” kabilinden olaylar, kişiler, hayvanlar, doğa alametlerini içeren bir bilgiler toplamı. hani insanların inanmakta zorlandığı, anlamadığı ama bak şu Allah’ın işine deyip de bir şekilde kabullendiği vay be! ile ay zavallı… arasında bir noktada meraktan gözünü alamadığı bir grup.

nereden bilebilirdim ben bu kadar yıldan sonra bir “garip ama gerçek” vakası olduğumu, bu madalyayı göğsümü gere gere taşıyacağımı ve hayatı “garip ama gerçek” yaşamayı seçeceğimi…hmmmm. biraz açalım. mı. hadi.

şöyle ki:

tüm sistemin başarı ve mutluluk ölçekleri mevcut olmakla birlikte bunları uygulamaya koymayı, herhangi bir etiket altında tanımlanmayı özenle reddedebiliyor ve buna rağmen mutlu olabiliyor insan. garip ama gerçek…
tüketim kültürünün vazgeçilmez eğlence unsurları bilgisayar, oyunlar, alışveriş filan falan olmaksızın bir sokakta yürürken sek sek oynayarak, bir ağacın altında saatlerce oturarak, Boğaz’da martıları seyrederek neşe içinde mutlu olabiliyor insan. garip ama gerçek…
alkol veya diğer uyuşturucular olmaksızın, kafa bulmaksızın, ünlü bile olmaksızın hayatın küçük anlarında kendiliğinden de yaratıcı bile olabiliyor bir insan, bak şu işe…garip ama gerçek!
hatta tüm tanıdığı dünya içinde yalnızken hiçbir şey olmaksızın bir yabancının gülümsemesiyle mutlu ve bu evrene ait hissedebiliyor insan…garip ama gerçek…

böyle bir garip ama gerçeklikten bahsediyorum ben. evrene ve doğa anaya kulak verdiğimde bana mesajları bu, garip ama gerçek olmak. herşeye, herkese rağmen içimdeki o sese kulak vermek, kendi gerçeklerimi duyabilmek ve vargücümle kimilerine göre garip ama benim benle barışık olduğum, gerçek ve samimi bir yaşam sürmek. bunu yapabilmek için kendime izin vermek, tüm cesaretimi toplamak, doyasıya kendimi hayata geçirebilmek için her gün bir adım daha atmak.

işte bu garip ama gerçek anlarımda yakalıyorum ben bana dair, evrene ve bana verdiği yaşam neşesine dair ipuçlarını, bu garip ama gerçek benden geliyor bu küçük ama değerli yaşamın mucizeleri. rollerim bocalasa da sistemin dikenli yollarında, “garip ama gerçek ben” gerçek bir savaşçı: cesaretini yitirmeden, yargılamadan, alınmadan gücenmeden, sadece kalbime kulak vererek sevgiyle ilerliyor her türlü yolda. düşüyor kalkıyor köküne kadar hissediyor yüzleşiyor yaşıyor bu bana hediye edilen hayatı.

işte bu yüzden yeni yılda ve her zaman garip olmaktan korkmadan doyasıya bir çocuk neşesi, merakı ve heyecanıyla her an kendi gerçeğimi yaşamayı diliyorum kendim ve hepimiz için. birlikte her an yeniden yarattığımız alternatif bir “garip ama gerçek” dünyası, bir sevgi rüyası…

dilek şişesi

2009-12-20T15:08:00.006+02:00

dilek şişesi
yaşam neşesi
hayaller umutlar
olasılıklarla dolu
kocaman bir
potansiyel topu
senin gibi
benim gibi
şu an gibi
her an gibi

gözümdeki parıltı
yüzümde önlenemez bir gülümseme
bense yemyeşil
dolup dolup taşan
ışıl ışıl bir şişe

dilek şişesi
yaşam neşesi.

15 aralık'ta şarkılarla gönderdik yeni yıl dileklerimizi evrene... Kocaman dileğim her yeni an, her yeni gün, neşeyle, dostlarla, kendi şarkılarımızı söyleyerek, her an yeniden sevgiyi, neşeyi, mutluluğu seçerek yeni yaşamlarımızı örelim hep birlikte...

sesimi duymak

2009-12-01T22:27:00.002+02:00

sesimi duymak istiyorum
belki kuşlar gibi
kesik, düzensiz
yine de dinlemeye doyamadığım
belki rüzgar gibi
usul usul esen her daim
belki kış güneşi gibi
sessizce ısıtan
belki de deli fişek
sokak köpeğim gibi
burası benim diye gürleyen

ya da
bir çocuğun kahkahası gibi
ansızın patlayan
kontrolsüz
neşeyle
belki de
sessiz, kuytu ve huzurlu
Galata'nın taşları gibi
ve belki de orman gibi
hepsini içine alan
her biri kendi ritmiyle yankılanan

sesimi duymak istiyorum
deli sakin bağıran suskun
aşık durgun
sesimi duymak
ormanda orman gibi
ormanla
akan
delicesine
özgür
bir nehir gibi.

fırtınadan bildiriyorum

2009-11-12T21:03:00.009+02:00

ha midilli ha assos

aramızda aynı fırtınalı deniz

önemli olan karşı kıyıdan bakabilmek

fırtına

önü dalgakıran

önü balıkçı barınağı

deniz seni yorduğunda

sığınmayı bileceksin

uzaktan

dalga sesi

müzik gelir kulağa

fırtına güzeldir

fırtınada dalga kayanın sivriliklerini törpüler

fırtınada dalgalarla arınır kaya

fırtınada dalga

gücünü içinde hisseder

fırtınada

neler yapabileceğinin

farkına varır dalga

fırtına güzeldir

dalga dalga olduğunu

kaya kayalığını bilir

hisseder

köküne kadar

aynı

sahilde kudurmuş dalgaları

seyreder gibi

nefesim kesilmiş

seyretsem

içimdeki fırtınayı

bilsem ki korktuğum kendi gücüm

bilsem ki tüm güvenli sahiller içimde

yine de

bu kadar korkar mıydım acaba

yine de

bu dalgalara hayran olmamak elde değil

sesimi duymak için

fırtına gerek

rüzgar bağırıyor

dalgalar bağırıyor

kayalar bağırıyor

fırtınada herkes

kendi şarkısını söylüyor

gözyaşları

ölen dalgaların köpükleri gibi

o kadar doğal

o kadar güzel

o kadar geçici

fırtınalı dalgaların altı

aynı sakin deniz

gözyaşlarının altı

aynı neşeli çocuk

dalgaların üstünde koşan

denizkızı aynı.

yaban

2009-11-01T22:53:00.002+02:00

Geçen akşam yıldızlara bakıyordum penceremden, ve bir İstanbul gecesi için uzun zamandır görmediğim kadar net bir geceydi, belki rüzgarın etkisi. Ne acayip ama yıldızlar pırıl pırıl parlıyorlardı ve kendimi şöyle düşünürken yakaladım “şimdi bunlar gerçekten yıldız mı, uydu mu, ufo mu uçak mı? mı mı mı…?”. sonra baktım her zaman hangisi olduğunu karıştırdığım küçük ayı ya da büyük ayıyı ya da yıldızlardan cezveyi gördüm. “hah dedim işte yıldız bunlar, bildiğin yıldız” – bildiğin yıldız??

Soruyorum size: when did this happen / ne zaman oldu bunlar?
Ne zaman yıldızlarımızı da çaldılar, şöyle gözlerimizi daldırıp da yıldızlara, hayal bile kuramaz hale geldik. Bu şehir hayatı mı çaldı, biz mi izin verdik ışıkların gözlerimizi kamaştırıp hayallerimizi karartmasına…

Şu son zamanlarda her an kendimi şehri tehdit ederken buluyorum “bak pılımı pırtımı toparlayıp giderim toptan buralardan” diye, ben İstanbul’u tehdit ediyorum yani işe bak. Şehrin umurunda mı – kimsenin umurunda mı? Sesli sesli de söylüyorum bunu kendime, arkadaşlarıma, belki kendimi tehdit ediyorum belki de cesaret topluyorum usul usul kendimden bile habersiz yapacağım eylem için.

Kendi gerçeğimi ararken bu sanal dünyada yolumu kaybediyorum. Ayaklarım yerden kesik, ama iyi anlamda değil. Kendimi uzaylı hissediyorum diyeceğim ama öyle olsa yıldızlara yakın olurdum, ama orada da problem var bkz. birinci paragraf. “Yaban” daha bana uygun geliyor – yaban. Yaban demek bile kendimi iyi hissettiriyor bir şekilde, en azından doğaya daha yakın. Ağaçları, rüzgarı, hayvanları anlamam mümkün bir anlam dahi vermeye çalışmadan. Şu sistemin, şehrin vahşiliği içerisinde yaban çok naif, yumuşak, hafif kalıyor sanki. ve yaban gibi ürkek hissediyorum bazen bu koşuşturmada, içimdeki o vahşi kuvvete rağmen. İçgüdülerim, sezgilerim ve kalbimin sesi – yabanın pusulası yabanın evi.

Vahşi kurtlar gibi yıldızlı geceye uluduğumu hayal ediyorum. Evimin penceresinden.
Bir sevgi şarkısı olsun çıkan ağzımdan.
Ve aşk, ve sevgi, ve yaşam neşesi en yaban halleriyle gelip bulsunlar beni.
Yıldızlardan dilek tutuyorum.
Yıldızlarımı alamazlar, alsalar bile gökkuşağım var.
Hayallerimi tutamazlar.Yaban kalbimi hiç ama hiç tutamazlar.

ayna ayna

2009-10-27T19:03:00.004+02:00

...

bundan yıllar önce
bir küçük kız
elinde bir ayna
kendi gülüşünü seyreder
çocuk bu ya
baktıkça kendine hayret içinde
olduğu gibi kendine hayran
gözlerinin içi güler

gün olur nasıl olur bilinmez
ayna düşer
tuzla buz
küçük kız
başkalarının gülüşlerinde arar
bulamaz gözlerini
kahkahası fısıltıya dönüşür
duyamaz olur sesini

bilinmez zaman önce
büyük kız
ayna önünde
diker gözünü bakar
kim bu diye karşıdaki
sen bana ben sana
karşı olmaya gücüm yok
dışarıdaki savaş senden benden kuvvetli
o zaman tuzla buzu bul bana der
o eski ayna
hani?

zaman bu başına buyruk
kimine saat kimine yıl
kimine tuzla buz
her parça yapışırken eski yarayı deşiyor
sonra birleşip
bir de
yüzüne yüzüne vuruyor insanın
şimdi görüyorsun diye

büyük kız kırıkları topluyor
küçük kız yapıştırıyor
bir o topluyor
bir o yapıştırıyor
bir o ağlıyor
bir o gülüyor

küçük kız soruyor
aynı masaldaki gibi
ayna ayna söyle bana
sevebilecek misin beni
yine yeniden
şimdi her zaman
büyük kız yapıştırmaya devam ediyor
kırıklardan mozaik
çocukluğum gençliğim büyüklüğüm
sen ben biz
gözlerinin içi güldükçe
sesini duyabildikçe
hep beraberiz
seni hep sevdim
ayna gökkuşağı mozaik
kimse bilmese de
kimse kalmasa da
sen ben biz
hep seveceğiz.

lodos fırtınası ve kırlangıçlar

2009-10-15T12:35:00.004+03:00

geçen akşam lodos fırtınasında kırlangıçlar parti verdi...

görülecek manzaraydı doğrusu. şiddetli rüzgar sanki lunaparktı onlar için. o küçücük gövdeleri nasıl başedecek diye ben hafif bir gerilimle seyrederken, onlar delicesine fırlatıyorlardı kendilerini fırtınaya:

biraz kanat çırpıyor, sonra bırakıyor, sonra sürükleniyor, düşüyor düşüyor, düşüyor, sonra hoop tekrar kanat çırpıyor, ve yeniden...

öyle enerjik, öyle yaşam dolu gözüküyorlardı ki sanki hayat boyu bu kuvvetli fırtınayı beklemişler, ve şimdi gerçek eğlence zamanı... hiç de lodosta "eyvah ne yapacağız şimdi?" der gibi, panikler gibi gözükmüyorlar bana. bu da doğanın parçası, yaşamın parçası - aynı rüzgar bazen sakin, bazen kuvvetli, bazen tutarlı, bazen fırtına...
ama aynı rüzgar - onların uçmalarını sağlayan aynı rüzgar...

içimdeki fırtınaları düşünüyorum bir an...zaman zaman uykularımı kaçıran.

kendi rüzgarımla çok konuşur oldum, iyi bir şey galiba. kimileri bir delilik alameti olarak görse de, benim için bu dünyada bütün olarak (ya da bütün bir uzaylı ha ha) yaşama devam edebilmem için şart oldu bu rüzgarı hissetmek, onunla konuşmak.

şimdi Boğaz sakin, gümüşi bir sonbahar günü. kırlangıçlar zıplayarak ama sakin süzülüp bir dama konuyor, cikcikliyor, sonra tekrar pırpırpır...
şimdi sonbahar güneşi zamanı...bir sonraki fırtınaya kadar.

iyi ki varsın rüzgar, iyi ki varsın lodos fırtınası - yoksa nasıl uçabilirdim ki?

gökkuşağı

2009-10-05T11:20:00.004+03:00

takıldım kaldım gökkuşağına
bulutlara tırmandım

yağmurla yıkandım

güneşle rengarenk

bukalemun misali

gökkuşağı ben oldum

çıktım yolculuğa

gökkuşağı bu

bana renkli bilyeleri o getirdi

pembe pamuk helvayı

sütlü babaanne dondurmasını

kırmızı pabuçları

külahta yeşil eriği

mavi bisikleti, uçurtmayı...

ve kurşun kalemimi ne kadar sevsem de

renkli tebeşirden

boya kalemlerimden hiç ayrılamadım

çocukluğuma, çocuklarıma

içimdeki çocuğa selam olsun

hepsini alıyorum yanıma...

...

minik elif içimdeki gökkuşağı

ve hayat hala, her zaman

sihirli.

...

bugün Dünya Çocuk günü... uzaktaki yakındaki çocuklarıma, doğmamış çocuğuma, ve beni hiç bırakmayan içimdeki çocuğa her an hayatı yeniden yaratabileceğimi ve sadece var olmanın neşesini bana hatırlattığı için teşekkürler...

oyun saati geldi, gitmem lazım koşarak, zıplayarak, uçarak...

2009-09-29T12:43:00.002+03:00

sadece toprak olmak istiyorum

sadece

toprak

tohumların sesini duymak

sadece

suyla yıkanmak

iliklerime kadar

ve sarılmak

ağacın köklerine

köklerime

sadece toprak olmak istiyorum

doğurgan

tohum ben

ağaç ben

toprak ben

üzerime kim basıyor

üzerimde kim yürüyor

önemi yok

sadece toprak olmak istiyorum

sadece toprak

...

eğer sorsaydın

ne anlatmak istersin diye

hayatın basitliğinden konuşmak isterdim sana

bu gürültü

bu karmaşa, bu koşuşturma yalan

sadece bir günbatımı

sadece rüzgarın sesi

sadece ormanın uğultusu

sadece ağacın altında bir an

çıplak ayaklarım toprakta

ellerimle sarılmışım ağacın gövdesine

kalbim burada atıyor

doğayı özlüyorum sadece

kendimi özlüyorum sadece

...

hikayeni unut

bu cümleleri bırak

sessizliğin sesini duyabiliyor musun

kelimelerin arasında

...

ne anlatmak istersin diye

sorsaydın bana

konuşamazdım

sessizliğim cevap verirdi sana

ağaç, rüzgar, bulut, güneş

bir olurduk

öylece sonsuz bir anda

kocaman bir sevgi kadar

basit bir hayatta.

rüzgarın kızı

2009-08-14T21:26:00.002+03:00

rüzgarın kızı
olmalıydı ismim
kızılderili olsaydım eğer
sert, hırçın ve belki biraz da hızlı
estiğim için değil
-belki bir zamanlar-
...
rüzgar gibi özgür
onun kadar hafif
hissettiğim için
şimdi

ve saçlarımda esen rüzgarla
gözümü kapadığımda
uzak mavi derin yeşil diyarlara yolculuk ettiğim için

rüzgarın kızı
olmalıydı ismim
yoluma çıkan herşeyle kucaklaşıp
neşeyle ses çıkardığım için
belki de

ve rüzgarın uğultusu kulağımda
uykuya daldığım
dağların, ulu ağaçların ve mavi dalgaların
kuytularına kadar sokulduğum için
rüyalarımda

ve bunun içindir belki de
Galata'da Kuledibi'ne
Dolmabahçe'ye sığınmam
kırlangıç ve martıları
göz hapsine almam
her esintiyle
bir heyecan, bir nefes
kendi içime dalmam
ve çıkanları yine rüzgara bırakmam

rüzgarın kızı
olmalıydı ismim
uçar gibi yürümem
yüreğimdeki pırpır
ondan.

içimdeki ses

2009-08-06T01:06:00.003+03:00

içimdeki ses dedi ki

sana bir süprizim var

bana kulak verirsen eğer

hayat süprizli bir masal...

...

Çınarın heybetli gövdesinin içinde tırmanışa geçti. Bir yandan tırmanıyor bir yandan da bu koyu derin karanlığın ne kadar huzur verdiğini düşünüyordu. Bu dayanılmaz yukarı çıkma isteği ne zaman, nereden ve nasıl bu kadar güçlü gelmişti. Kah ayaklarını ağacın iç duvarlarına dayıyor ve elleriyle yukarılara çekmeye çalışıyor, kah sırtını dayayarak sürtünerek ilerliyor, çoğu zaman da inanılmaz bir enerjiyle adeta koşarcasına kıvrak hareketlerle yukarı çıkıyordu.

İçindeki bu zapt edilemez güç nasıl peyda olmuştu, hep orada mıydı? Bunları düşünmeye pek vakti yoktu, çok da uğraşmak da istemiyordu bu soruların cevaplarıyla. Önemli olan şu anda içinde hissettikleri, ona bu deli adımları attıran şeydi. Nefes nefeseydi, oysa dışarıdan bakan sadece sakin dev bir çınar görebilirdi.
Adımları atmaya devam etmeliydi, aşağıya bakmadan devam…

Nefes nefeseydi, heyecandan ölecek gibiydi. Arada gövdenin yarıklarından, irili ufaklı çatlaklardan sızan günışığı gözlerini alıyordu, içini inanılmaz bir sevinç, bir neşe, başka bir heyecan kaplıyordu tam da o anlarda. Çıkınca neler olacak, neler değişecekti? Şimdi bunları da düşünmenin sırası değil dedi kendi kendine.
Adımları atmaya devam etmeliydi, dışarıyı düşünmeden devam…

Yukarıya gittikçe yaklaşıyordu - nereye varacağını ya da nereye gitmek istediği bilmeden sadece gidiyordu.

Bir an durdu, anlar durdu, her şey durdu. Bu karanlık boşluğu seviyordu, etrafına baktı, bu hiçbir şey bilememenin, önünü görmemenin verdiği heyecan ve gerilimle karışık hafiflik hissini kalbine, aklına, ruhuna bir kez daha kazıdı. Vücudu yorgundu belki, belki de bu boşlukta tırmanışın adımları yormuştu ama hazırdı da o yeni neyse işte ona. Bilmeden, görmeden, hayal dahi edemeden o yeni neyse onu bekliyordu, birbirlerini bekliyorlardı buna emindi. Emin olmasa bu güç nereden gelebilirdi ki?

Yukarı doğru bir daha baktı, dallar, küçük büyük kollar gövdeden farklı yönlere doğru uzuyorlardı, ayrılan yollar gibi. Belki de ilk kez hayatında hangisini seçeceğim, nereye gitmeliyim hangisi doğru diye düşünmek zorunda hissetmedi. Belki de ilk kez sadece boşluktaki hafifliğe, içindeki güce tutunmaktan başka bir şey istemedi. Başka türlüsü elinden gelmedi.

Hala nefes nefeseydi, durdu, derin bir nefes aldı, tüm bu yolculuğu yapmasını sağlayan bedenine, aklına, kalbine ve onu her şeye rağmen yalnız bırakmayan ruhuna teşekkür etti. Gözlerini kapadı ve kendini boşluğa bıraktı. Kendine, dünyaya ve olanlara ait tüm düşüncelerini bıraktı, geçmişe ve geleceğe dair ne varsa aklında bıraktı. Bıraktıkça hafifledi, hafifledikçe yükseldi.

Ağacın içinden durmaksızın akan hayat suyu onu aldığı gibi bir dalın kollarına bıraktı. Bir çaba olmaksızın akıyordu, su yorgun vücudunu dinlendiriyor, yıkıyor, iyileştiriyordu. Sanki bu dal onunla akıyor, akarken oluşuyordu, bu onun dalıydı – yamru yumru kendine has kıvrımlarıyla belki de diğerleri gibiydi ama onundu bir yandan da. Ve ne kadar da rahat, kolay bir yol, ne güzel bir yolculuktu tüm bu bilinmezlere rağmen.

Yol daralmaya, dal incelmeye başladı, “işte bir sürpriz daha geliyor” dedi kendi kendine heyecanla. Yemyeşil bir tomurcuğun içine bıraktı hayat suyu onu. Başka bir hava, başka bir ışık doluyordu artık içine. Ve her nefes yeni nefesler, yeni bir can katıyordu sanki. Bu tomurcuk neye dönüşecekti, ne heyecanlı bir bekleyişti bu…

Birden gözlerini açtı, aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Yemyeşildi, çıtır taze bedenine baktı harika bir yaprak! Sanki bu uzun yolculuğu o yapmamıştı. Sanki o an yeni doğmuştu. Ne bedeninde ne içinde bir yorgunluk hissi kalmamıştı, çok acayip?

Ne oldu, neler olacak? Bunları düşünmeye vaktim yok dedi yine kendi kendine. Parlak bir günışığı gözlerini kamaştırdı, gözlerini kapamak yerine alabildiğine açtı. Kim bilir ne güneşli günler, ne dolunaylar, yıldızlı geceler onu bekliyordu – bilmiyordu. Sadece üzerindeki güneşi her hücresine doyasıya çekiyordu.

Nefes nefeseydi, heyecandan ölecek gibiydi - oysa dışarıdan bakan sadece dağ gibi sağlam, güçlü, huzurlu dev çınarı görebilirdi. Her dalı, her yaprağı ayrı güzel, ayrı özellikte koskoca bütün bir çınar…

Yüzünde bir esinti hissetti, bir hışırtı, bir uğultu, bir çıtırtı. “ses veriyorum” dedi rüzgar “yeni maceralara hazır mısın?”

Nefes nefeseydi, heyecandan ölecek gibiydi. Boşluğu hatırladı, derin bir nefes aldı, kendini rüzgar denilen şeye bıraktı…

2009-07-20T19:13:00.003+03:00

balıkçı koyu sakin
su durgun
ufukta kırmızı kayık
kuyruğunda kırlangıçlar
tahta iskeleden ayağımı sallamışım

ufukta gözlerim
içimde kırlangıçlar
...
kayıkta kim var?
sen mi
yeni bir ben mi
bu suskunluk
fırtına öncesi sessizlik mi

ufukta bir çizgi
belli belirsiz
geçmişle gelecek arasında
ben, kırmızı kayık, kırlangıçlar
hepimiz
çizginin boşluğundayız
nöbet tutuyoruz
şimdi bir yere kaçmasın diye...

fırtına kopsun, kopacaksa
biz
balıkçı koyundaki
çizginin kuytusundayız.

kırlangıç'ın rüyası

2009-07-11T13:30:00.006+03:00

rüyamda bugün

kırlangıç olmuşum

zıp zıp zıplayarak

süzülürken

kendimi

Galata Kule'sinde bulmuşum

önce

akşam güneşi yıllanmış taşlara

dokunurken yumuşakça

bir heyecan fırtınası içimde

neşe içinde

çığlıklar savurmuşum

sanki rüya içinde rüya gibi

başka hayatlara tanıklık ederken

kendimi gökte bulmuşum

o hayatlar benim

ama ben ben değilim

hepsi içimde

ama ben içeride değilim

...

rüyamda bugün

kırlangıç olmuşum

zıp zıp zıplayarak

süzülürken

sabahın ilk ışıklarında

yuvaya dönüyormuşum

kendi ellerimle

yaptığım

bir heyecan fırtınası içimde

yapmak istediklerim var

neşe içinde

söylemek istediklerim var

çığlıklarım ondan

...

rüya bu ya

çığlık atıyorum ses çıkmıyor

...

henüz.

ay tutuldu'm

2009-07-07T15:26:00.002+03:00

I
sıcak bir yaz gününde
çimlerin üstü
ağaç gölgesi
kadar
yüzünde rüzgarı yakalamak
kadar
Boğaz'ı yeni bir yeşilde görmek
kadar
yeni
taze
mutluluk.

II
bırakmayı
bırakmak istiyorum.
...
bıraktım gitti.
...
sıfır noktasını seviyorum.
galiba. çok.

III
hiç bir şey
şu an kadar
en son...en gelişmiş...en yeni...
değil.

ya sen
şu anda
kimin peşindesin?

tek çıkış burada.
şimdi. bu nefeste.

aaaaaaah.

tarifsiz

2009-07-04T23:06:00.002+03:00

tarifsiz bir
uçsuz bucaksızlık
dipsiz
sonsuzluk
içime dolan
senlik

tarifsizlik
sessizlik
sensizlik
sen-lik
ben-lik
yok-luk
var-lık
...
boş-luk
...
...
tok tok tok
tık tık tık
kim.
var.
orada?

uçurtma

2009-07-04T10:26:00.007+03:00

öyle bir sen

lazım ki bana

beni

benden özgür

yapacak

bilmediğim kapıları açacak

ardından

bir başka ben çıkacak

bulutsam ben

içine eridiğim gökyüzü

üstüne yağdığım deniz

gölgemi kucaklayan dağ

sen

olacaksın

bir gülümsemen yetecek

beni avcuna almaya

ve bir nefeste

özgür kılmaya

...

ve her sabah

sen bana

ben sana

yeni bir uçurtma boyayacağız

ve her sabah

yeniden

uçurtmalarımızı

birbirimiz için gökyüzüne bırakacağız

neşeyle

çocuklar gibi özgür ve sevgi dolu

bakarken

ardından

öyle bir sen

öyle bir ben

lazım ki bize

kuşlar gibi

bulut gibi

yanyana süzülen

rengarenk uçurtmalar gibi.

2009-06-17T10:00:00.005+03:00

hiçbir sebep olmaksızın...ve bu kadar çok sebep varken...

teşekkür:

ayağımın altındaki toprağa, yola. görebildiğim ağaca, yaprağa, çiçeğe böceğe. akşam vakti ıhlamur kokularına. ardıça, çınara, manolyaya ve tüm ağaçlarıma. balkonuma gelen kargama, kumruma, serçeme. bütün yıl durmadan açan sardunyalarıma, bekleyip şimdi patlayan yasemine. salatalığı su altında yutan kaplumbağama. dizime gelip beni teselli eden sokak köpeğime. fınk diye kayan yıldızlara. kahvede çay şıngırtısı, ardıçın altında kuş cıvıltısına. sıcak yaz gününde yüzümdeki rüzgara. takanın ardındaki martılara, vadiye süzülen özgür doğana. yüzüme vuran güneş, geceyi ışıtan aya. yağmur sesine. bulutların dansına. mahallemizin çocuklarına, yakındaki uzaktaki çocuklarıma. odama gelen kelebeğe. o kocaman gülümsemeye. kalem tutan elime.

aileme, dostlarıma, cadılarıma, uşaklarıma.

içimdeki sese,
içimde hiç bitmeyen müziğe,
ve bu neşeye...

iyi ki varsınız.

Karadeniz'de Yağmurlu Sabah

2009-06-16T10:05:00.003+03:00

karadeniz'den dönersin, trabzonlular peşini bırakmaz, kulağından kuş,dere,ağac sesi gitmez.

sonra bir akşam yine trabzonli komşi'da kendini bulursun, gitar hocası karadenizli bir beste yapar, sözler mecburen gelir elinden, çalınır söylenir bir bakmışsın dört-beş saatte bir müzik, bir mucize olmuş...

çok taze, çok ham, çok olduğu gibi değerli aynı macahela gibi...

uyandığım bu yol rüya mı sabah mı
sahile vuran sen mi dalgalar mı
yağmur mu gelen gökten gözümde yaş mı

yağmur beni, ben seni...
dinlesem Karadeniz
yağmur beni, ben seni...
dinlesem ben seni...

uyy Karadeniz, rüyadan uyandırma beni.

ardıçın altı

2009-06-14T21:13:00.004+03:00

bu ardıçın altından

kimler geçti

hangi rüzgarla sarsılıp

hangi yağmurla gürledi

kuşlarını özledi

yeni kuşlar geldi

ardıçın aşkı hiç bitmedi

kapanışların hakkını vermek lazım

doyasıya bırakmak gideni

deli gibi el sallamak

yaş dökmek arkasından

gerekirse

hüznü kürek kürek boşaltmak

kayık batmasın diye

güneş böyle ılık

rüzgar böyle hafif

Boğaz böyle güzelken

yenilere yelken açmak

akşam güneşinde

dalga dediğin

içimdeki neşe

başka birşey değil.

Macahela

2009-06-10T22:00:00.002+03:00

geç gelen yemiş
içimde beklemiş
onca zamandır
yeşilin içinde
neşe içinde
meyvesini biriktirmiş
bir varmış
bir yokmuş
sis kalkmış
sis gelmiş
hepsi bir rüyaymış
tatlı
bir
rüya
yemeye doyamadığım.

not. ma-cahe-la gürcü'cede geç gelen yemiş, fikret abi'nin tercümesiyle.

kabına sığmayan yumurta?

2009-05-26T10:25:00.002+03:00

kap olunca olunca yumurtayı kırmak lazım, kırınca çırpmak, çırpınca omlet.
ya aç değilsem?
kap yok,
kelime yok,
cümle yok.
sessizlikte süzülen özgürlük.

şeylerin döngüsü?

2009-05-20T20:50:00.012+03:00

dönme dolap

raydan çıkarsa

hangi pencereler açılır?

ister bin, ister binme

ister uç, ister uçma

dönme dolap

dönme.

Ufka Yelken Açmak

2009-05-19T11:39:00.004+03:00

bir akşamüstü
uçağımız
istanbul'a alçalırken
dalgalar samanyolu olmuş
gemiler kayan yıldız
yergökdeniz
bir
olmuş
biz
sadece dilek tutuyoruz.

2009-05-12T18:54:00.006+03:00

hala

kırıntılar kaldıysa

eskiden,

bahar rüzgarı

acıtmadan

uçursun içimden

ben bile

farketmeden

yeni gelsin

renkler değişsin

günler hafiflesin

ben bile

farketmeden

rüzgar başka elif başka

essin...

kendim gelmiş

haberim yok

başka kapılarda

bekleyedururum

derken

bir rüzgar

bir kuş sesi

bir ağaç hışırtısı

yeniden

kendimi bulurum

kaybettiğimi

zannettiğim.

III

bugünkü bulutu

dünkü güneşe yeğlerim

şimdiki beni

kimseye değişmem.

bulut sen bunu unut

2009-05-06T11:58:00.004+03:00

içimdeki sıkıntıyı
buruşturdum
sıkıştırdım
bir buluta sığdırdım
sonra saldım
bulutu gökyüzüne
şimşek mi çakacak
yağmur mu yağacak
ne olacaksa olacak
elbet
ardından güneş açacak

...
dememe kalmadı işte güneş!

bakış açısı

2009-05-03T23:02:00.001+03:00

banyomda karıncalar var
usanmadan
yorulmadan
her gün aynı neşeyle
balkon kapısından banyoya
ve içeri
sıra sıra yürüyorlar
baharı evimin içine taşıyorlar

doğa böyle bir şey
karınca böyle bir şey
akış böyle bir şey
olduğu gibi
usanmadan yorulmadan
her gün aynı neşeyle
her gün bahar gibi

banyomdaki karıncaları seviyorum
olduğu gibi.

İncirli Masal

2009-04-29T21:56:00.004+03:00

Mayıs itibariyle - yani birkaç güne - bir yaşına giren, ailemize yeni bir enerji getiren "incirliev"e ...(www.incirliev.com)

bizim evin inciri iki türlü
biri ağaç
biri tosbağa
biri belki doksan yaşında
öteki belki dokuz aylık
olgun incir dev gövdesinin üzerinde
kollarıyla bahçeyi kucaklıyor
minik incir meraklı
bıdık ayaklarıyla çimlere tırmanıp bir oraya bir buraya
bahçeyi keşfe çıkıyor

minik soruyor,
“acaba şu mavi yasemin dedikleri
tatlı mı oluyor?”
“bir de şu çimeni denesem…”
“ya da kapının arkasında…
orada neler oluyor?”

görmüş geçirmiş incir sormuyor
biliyor
“yaşamın tadı
o çiçekte bu böcekte değil
işte tam burada içimde” diyor
köklerini toprağa örerek
kalbinin sesine kulak veriyor

minik neşe
büyük huzur
hem oyna, hem keşfet
hem içinin heybetiyle
dimdik ayakta dur

iki incir aynı evde
iki incir içimizde
bahçemiz böyle şenleniyor…

böyle masal olur mu
olur.

tembel taze

2009-04-17T22:31:00.003+03:00

tembel taze
her ilkbahar evimde
ne sabah uyanabilir
ne gece yatabilir
kalk desen kalkmaz
otur dersen oturmaz
yüzünde bir aptal gülümseme
döner durur

sadece kuşların
ve onun bildiği
bir şarkı var
fırfır yürüyüşünden belli
içinden tutturur
tembel taze
kulağında bahar türküsü
yüzünde bir aptal gülümseme
döner durur

sadece çıtır yaprakların
ve onun gördüğü
bir ışık var
bakışından belli
bir hülyalı bir keskin
tüter durur
tembel taze
gözünde bir acayip ışıltı
kulağında bahar türküsü
yüzünde bir aptal gülümseme
döner durur

tembel taze
her ilkbahar evimde
ah bir gelse
ah bir gelse dersin
sonra ne yapacağım diye
düşün dur

burnunda
deniz ve taze çimen kokusu
ortaya karışık
nefesinde bahar rüzgarı
başında kavak yelleri
kim tutar seni
tembel taze
...
senden başka.

delicesine...

2009-04-14T09:54:00.004+03:00

şimdi Bebek'te
delicesine beyaz açmış

bir ağaç

önündeki trafik

soluduğu egzos

onu sıkıştıran beton

bu koşuşturma

umrunda değil

içinden geldiği gibi

başka türlü değil

böyle kendi olduğu gibi

delicesine açıyor

bazen bir arıyla kutluyor baharı

çiçeğinden bal toplayan

ya da bir kediyle

ya da bir serçeyle dalından müzik yapan

şimdi Bebek'te

delicesine beyaz açmış

bir ağaç

böyle olduğu gibi

delicesine beyaz

delicesine özgür

delicesine kendi gibi

şimdi Bebek'te

delicesine baharı kutluyor.

Çöp şehir, çöp insanlar...

2009-03-30T18:22:00.003+03:00

İstiklal Caddesi, önümde genç bir adam yürüyor. Aniden elinden beyaz bir kağıdı yere bırakıyor, gayet doğal bir hareketin uzantısı olarak bırakıveriyor, öylece, yürürken - elini temizlediği kirli ıslak mendili sokağa bırakıveriyor, yolun ortasına.

Devam ediyorum yürümeye - önümde yine 30'larında bir çift, bildiğimiz meydan büfe, ya da hamburgercilerden aldıkları burger tost her neyse onları bitiriyorlar ve hiçbir tereddüt, duraksama, başka bir arayış olmadan yemelerinin doğal bir devamı olarak o fast-food kağıtlarını buruşturup yere bırakıveriyorlar, öylece.

ve devam ediyorum, ve devam ediyorlar...bir değil, iki değil, üç değil...

Nedir bu? NEDİR bu? Nedir BU???? soruyorum kendime - sokağın kendi kendine konuşan, el kol hareketleri yapan delisi ben oluyorum. ben bu insanları uyarmaya utanıyorum, onlar doğallıkla bu çöpleri bırakmaktan çekinmiyorlar, farkında bile değiller??

yani şunu bir an için hayalimde canlandırıyorum: aynı adam evde ürettiği bütün çöpleri, peçete, burnunu sildiği mendilleri, aldığı CD-kitap paketlerini yere, salona, evde oraya buraya ata ata yaşasa...aynı adam bugün evine ayakkabılarını çıkararak giriyor???

kimi seçersek seçelim, hangi parti gelirse gelsin, ne kadar iyi çöp toplama hizmeti verilirse verilsin bu insanlar bu doğaya, çevreye saygısızlık, sevgisizlik, duyarsızlık içinde oldukça burası hep çöp şehir, çöp insanlarıyla çöp ve pislik içinde yaşayan... kendi yarattığımız pisliğin farkında olmadan, onu görmezden gelerek hangi hayatı, bırakın kendimizinkini, hangi memleketi değiştirelim?

eğer video-art yapıyor olsaydım sadece bu doğallıkla yere çöp bırakma hareketini yirmi beşbin kere tekrarlayan bir kısa film yapardım - ama bir kere görmek yetiyor bana. eğer şiddete eğilimli bir arkadaş olsaydım, bunları evire çevire döverdim - ama onu da yapamıyorum.

yeni belediyelerin ilk kampanyası şu olsun " Lütfen çöplerinizi yere atmayın, çöpe atın!".

ben de bireysel tepkimi şöyle vereyim diyorum her seferinde "Afedersiniz, çöpünüzü düşürdünüz..."

Çöp insanlar, çöp insanlaaar, size sesleniyorum...

Boşluğun Macerası

2009-03-29T17:40:00.000+03:00

şimdi bu
beyaz sayfa
nasıl beyaz oldu
ben nasıl
ben oldum
onsuz bunsuz isimsiz
oldum
beyaz
oldum
nasıl

belki de nasılın önemi yok
belki de
sadece
üzerimdeki karalamaları sildim
altındaki beyaz çıktı
bilmiyorum
boşluğun adı
benim için beyaz
bunu biliyorum.

2009-03-25T18:46:00.005+02:00

lodos fırtınası

içime girse

kıştan kalanları

sökse

bir martı çığlığıyla dışarı atsa

o çığlık ben olsam

bağırsam önce

ölesiye...

şarkı olsam sonra

usul usul

kıvrılsam

bahar dalının kuytusuna

bıraksam kendimi

hiçbir çaba olmadan

yeşertse beni bahar

olmaz mı

artık.

2009-03-18T21:36:00.001+02:00

yaramaz çocuklar gibi
bütün yaralarımı
sana
göstermek istiyorum.

2009-03-15T12:32:00.007+02:00

Yoldan geçiyordu, durdu..Bir bahçe vardı..Donuk adımlarla, adım-adım bahçenin duvarına yöneldi..Donuk gözlerle çiçeklere baktı, baktı..Çiçekler sıcaktı..Donuk bir sesle bahçıvana sustu:

- Bu çiçekler kesilecek mi? Bu çiçekler gidecek mi?

Bahçıvan dizlerine bahçeyi çöktü..Yüzüne çiçekleri döndü..Bir ışık yanmayordu, yandı, söndü..Elleri gözlerine baktı, gözleri ellerine aktı..Gözleri ellerini gördü..Elleri kördü..Sönen ışık yandı..Yanan ışık söndü..Dün yağmur yağacaktı, gün döndü, yarın yağdı, bugün dindi..Ağlayacaktı..Kim anlayacaktı.

- Özdemir Asaf "Çiçekleri Yemeyin"

leylekli şiir

2009-03-13T10:12:00.004+02:00

mart ortası

leylek tarlası

baharı getiren

bu leylekler mi

seni getiren

bu leylekler mi

yeşeren çimler

içimde

sen mi?

sin?

yoksa ben mi?

vapur günlüğü...

2009-03-09T13:11:00.006+02:00

seni bu sabah
yeniden bir yolculuğa çıkarmak istiyorum
ilk defa gibi
vapura bindirmek Kadıköy’den
martılarla oynaşırken vapur ve dalgalar
çay içirmek
elli kuruşa vapurda
şaşkınlık içerisinde
ilk defa gibi
kendini gülümserken
anlamsızca
yakalatmak istiyorum
yeniden
yağmurlu günde çıktım zannederken
güneşe tutulmak
gibi
neden nasıl
bilmeden
nerede derken
vapurda hayata yakalanmak
ilk defa gibi
nasıl bir şey bu Boğaz
her seferinde ilk defa gibi
her seferinde o heyecan

seni bu sabah
yeniden bir yolculuğa çıkarmak istiyorum
ilk defa gibi
martılar, vapur, sen, ben
Boğaz, güneş, balıkçı tekneleri
şimdi yakından
şimdi yanından
geçiyor
balıklar
martılar
uçuyor
yanından
elli kuruşa
elinde çay bardağı
uçuyorsun Boğaz’da

her seferinde ilk defa gibi
aynı pır pır
başka heyecan.