Son zamanlarda uykularımın azizliği sebebiyle sabahın ilk ışıkları öncesinde kendimi uyanık buluyorum…ve birkaç seferdir fark ediyorum: gün ışırken gecenin sessizliğinden sabaha geçiş, balkonumun baktığı ağaçlardaki bir kuşun ötüşüyle başlıyor. “Sabah kuşu” diyorum ona, ilk o ötmeye başlıyor, belki yarım saat tek o ötüyor, ve uyandıkça diğer kuşlar katılıyorlar.
Sabah kuşu her sabah gün doğarken, sadece sabah olduğu için ve sadece bir kuş olduğu ve uyandığı için ötüyor, olduğu gibi ve o olduğu için her sabah aynı neşe ve enerjiyle kendi şarkısını söylüyor. Sadece varlığının bir parçası ve doğal bir ifadesi olarak ötüyor.
Sabah kuşuna teşekkür ediyorum ve uyanık kalan bedenime, onun ötüşünü duymama imkan verdiği için…
ve sadece elif olarak yeni bir güne başlamanın yeterli olduğunu,
hiçbir şey yapmadan sadece var olmamın bile değerli, yeni bir günü kutlayarak başlamak için yeterli olduğunu bana hatırlattığı için teşekkür ediyorum.
sabah ezanıyla gün ağarırken ben yavaştan tekrar uykuya dalıyorum, sabah kuşu ve içimdeki kuş elele veriyor, şarkı söyleyerek semalara yükseliyor.
0 yorum:
Yorum Gönder