Geçen akşam yıldızlara bakıyordum penceremden, ve bir İstanbul gecesi için uzun zamandır görmediğim kadar net bir geceydi, belki rüzgarın etkisi. Ne acayip ama yıldızlar pırıl pırıl parlıyorlardı ve kendimi şöyle düşünürken yakaladım “şimdi bunlar gerçekten yıldız mı, uydu mu, ufo mu uçak mı? mı mı mı…?”. sonra baktım her zaman hangisi olduğunu karıştırdığım küçük ayı ya da büyük ayıyı ya da yıldızlardan cezveyi gördüm. “hah dedim işte yıldız bunlar, bildiğin yıldız” – bildiğin yıldız??
Soruyorum size: when did this happen / ne zaman oldu bunlar?
Ne zaman yıldızlarımızı da çaldılar, şöyle gözlerimizi daldırıp da yıldızlara, hayal bile kuramaz hale geldik. Bu şehir hayatı mı çaldı, biz mi izin verdik ışıkların gözlerimizi kamaştırıp hayallerimizi karartmasına…
Şu son zamanlarda her an kendimi şehri tehdit ederken buluyorum “bak pılımı pırtımı toparlayıp giderim toptan buralardan” diye, ben İstanbul’u tehdit ediyorum yani işe bak. Şehrin umurunda mı – kimsenin umurunda mı? Sesli sesli de söylüyorum bunu kendime, arkadaşlarıma, belki kendimi tehdit ediyorum belki de cesaret topluyorum usul usul kendimden bile habersiz yapacağım eylem için.
Kendi gerçeğimi ararken bu sanal dünyada yolumu kaybediyorum. Ayaklarım yerden kesik, ama iyi anlamda değil. Kendimi uzaylı hissediyorum diyeceğim ama öyle olsa yıldızlara yakın olurdum, ama orada da problem var bkz. birinci paragraf. “Yaban” daha bana uygun geliyor – yaban. Yaban demek bile kendimi iyi hissettiriyor bir şekilde, en azından doğaya daha yakın. Ağaçları, rüzgarı, hayvanları anlamam mümkün bir anlam dahi vermeye çalışmadan. Şu sistemin, şehrin vahşiliği içerisinde yaban çok naif, yumuşak, hafif kalıyor sanki. ve yaban gibi ürkek hissediyorum bazen bu koşuşturmada, içimdeki o vahşi kuvvete rağmen. İçgüdülerim, sezgilerim ve kalbimin sesi – yabanın pusulası yabanın evi.
Vahşi kurtlar gibi yıldızlı geceye uluduğumu hayal ediyorum. Evimin penceresinden.
Bir sevgi şarkısı olsun çıkan ağzımdan.
Ve aşk, ve sevgi, ve yaşam neşesi en yaban halleriyle gelip bulsunlar beni.
Yıldızlardan dilek tutuyorum.
Yıldızlarımı alamazlar, alsalar bile gökkuşağım var.
Hayallerimi tutamazlar.Yaban kalbimi hiç ama hiç tutamazlar.
